‘Are you alright there?’

Een milliseconde geleden had ik nog twee benen onder mijn lichaam, maar nu lig ik plat op de grond. Er prikt een takje hei in mijn gezicht en mijn benen zijn zwart van de modder.

Het gebeurt me regelmatig tijdens mijn tochten door het Ierse landschap. Juist wanneer ik denk dat ik als een sierlijk hert van een berg af zwier, tik ik met mijn voet een steen aan en verander ik van een sierlijk hert in een stommelende olifant. Vaak weet ik met wat kunst- en vliegwerk overeind te blijven, maar af en toe is er geen redden meer aan. De duikvlucht is kort, de landing meestal hard.

Gestuntel

En wat doe je als je valt? Juist, dan kijk je eerst om je heen in de hoop dat niemand je gestuntel heeft opgemerkt. Vaak train ik alleen – dan is er hoogstens een schaap dat wat verstoord opkijkt. Maar loop ik in een groep, dan ontkom ik er niet aan dat ik behalve mijn knieën en ellebogen ook mijn ego bezeer.

De bergetiquette is duidelijk: ligt er iemand op de grond, dan bied je je hulp aan. En dus zweven er enkele mannen voorbij die hun komst aankondigen met die ene vraag die je liever zelf aan anderen stelt: ‘Are you alright there?’ Ik constateer dat er geen bloed te zien is en dat mijn ledematen het allemaal nog doen, dus roep ik terug dat het allemaal wel gaat. Verder maar weer, ik ben nog lang niet beneden.

Handig

Aan de voet van de berg wachten we elkaar op. De afdaling wordt lang en breed nabesproken – laat een groep volwassen mensen een paar uur buiten spelen in de modder, en ze hebben voor dagen gespreksvoer. Als ik zeg dat mijn afdalingskunsten nog wat te wensen overlaten, word ik vreemd aangekeken. ‘You didn’t quit, did you?’ Nee, ze hebben gelijk, ik heb niet halverwege opgegeven. Maar ik lag daar wel maar mooi met mijn neus in de modder.

Mijn Ierse loopvrienden zien het probleem niet. Je valt, je staat op, je gaat door. Dat is hoe het werkt. Als het even kan kom je zelf weer overeind, maar als je hulp nodig hebt pak je die uitgestoken hand gewoon aan. Dan kun je daarna allebei weer verder. Juist handig, toch, als een ander ziet dat je gevallen bent?

Allebei even sterk

Zo simpel kan het inderdaad zijn – of je nu overeind probeert te blijven op een modderige helling, je werk gedaan probeert te krijgen op kantoor of het thuis op rolletjes wilt laten lopen. Verlies je je evenwicht, val je, en voelt het alsof je plat op de grond ligt? Dan is het soms helemaal niet verkeerd als dat door anderen wordt opgemerkt. Of je nu zelf opstaat of je overeind laat helpen, het is allebei even sterk. Misschien ben jij nu degene die onderuit gaat, maar de volgende keer kan het zomaar de ander zijn. Dan weet jij vast hoe het voelt om met je neus in de modder te liggen.

Bovendien: als je na je onstuimige gestuntel weer in een rustig dal aankomt is de vraag die ertoe doet niet of je gevallen bent. De vraag die ertoe doet is de vraag die mijn Ierse loopvrienden mij stelden. ‘You didn’t quit, did you?’

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

1 thought on “‘Are you alright there?’”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *