Afgedankt

Ergens in een hoekje van mijn harde schijf bevindt zich een obscuur mapje. Het is een wat treurige verzameling misbaksels. Ze zijn afgedankt. Ze hebben een begin maar geen eind. Ergens in het middenstuk is het misgegaan.

Afhaken

Het is net als wanneer je op een verjaardag of bij de koffieautomaat een verhaal wilt vertellen. Je begint enthousiast, maar ergens halverwege bekruipt je het gevoel dat mensen afhaken. Soms zijn het verhalen van het kaliber ‘je had erbij moeten zijn’, soms zijn het ook verhalen die mensen liever niet horen. Te confronterend of te saai, te klagerig of juist te opschepperig.

Wat doe je dan? Praat je toch maar verder, of brei je voortijdig een eind aan je verhaal in de hoop dat iemand anders de aandacht op zal eisen?

Bij mij gebeurt meestal dat laatste. Helemaal als het niet een vertelsel is, maar een schrijfsel. Dan druk ik voor de vorm toch maar op ‘opslaan’, maar eigenlijk weet ik al wat het lot gaat zijn van die tekst. Hij komt in het gevreesde mapje: de verzameling met misbaksels die nooit het licht zullen zien.

Hypocriet

Dat gebeurde ook met de blog die ik wilde schrijven over eenzaamheid. Ik prutste wat zinnen in elkaar over feestdagen en ouderen, over mensen die naarmate ze ouder worden steeds meer genegeerd worden. En over dat dat eigenlijk het hele jaar door aan de hand is, en niet alleen in december omdat we dan toevallig de gewoonte hebben om met elkaar aan tafel te gaan zitten en heel veel te eten.

Ik stopte die blog in het bekende mapje. Hij was te afgezaagd en te belerend. Bovendien moedigde ik mensen aan om dingen te doen die ik zelf nooit zou doen. Ook nog eens hypocriet dus.

Onbegrip

Toch is dit een onderwerp dat we niet links mogen laten liggen. Ongeveer 10.000 ouderen in Nederlandse zorginstellingen krijgen nooit bezoek. Driekwart van de ouderen in Nederland mist een echte vriend(in). En 85% van de ouderen vindt het moeilijk om eenzaamheid te bespreken, omdat ze niemand willen lastigvallen of omdat ze ervaren dat er vaak met onbegrip op eenzaamheid wordt gereageerd.

En dan zijn er ook nog talloze niet-ouderen die eenzaam zijn. Het is onvoorstelbaar dat je zó dicht op elkaar kunt wonen in een klein landje, en dat er tegelijkertijd zoveel mensen zijn die zich moederziel alleen voelen. Niet enkel met de kerstdagen, maar ook op een gewone maandagochtend wanneer iedereen aan het werk is of op een warme zomeravond wanneer de buren gezellig zitten te barbecueën.

Weggestopt

Veel mensen voelen zich weggestopt in een mapje waar met grote letters ‘AFGEDANKT’ op staat. Ze doen niet meer mee. Omdat ze ziek zijn of oud, omdat ze te confronterend of te saai zijn, te klagerig of juist te opschepperig. Het lukt ze op eigen kracht niet om weer tevoorschijn te komen en los te komen van dat stempel.

En daarom moet er iets gebeuren. Eenzame mensen snakken naar een nieuw mapje, eentje waar met grote letters ‘GELIEFD’ op staat. Die titel geef je aan hun door te luisteren naar hun verhalen, en door de verleiding te weerstaan om halverwege af te haken. Ook als het verhaal soms misschien wat langdradig is of onsamenhangend. De uitkomst is de moeite waard.

Mocht je behoefte hebben aan wat meer handvatten en inspiratie, kijk dan eens naar het project ‘Voor de geraniums’ (www.voordegeraniums.nl). Als onderdeel van dit project schreef ik het boekje ‘Leven in verbondenheid’ (hier te bestellen tegen verzendkosten). Het geeft nog wat meer inzicht in wat eenzaamheid is en hoe je het tegen kunt gaan. Kun je meteen aan de slag met je goede voornemens … en ik ook.

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *