Uit het raam

Eind 2017 deed ik iets gevaarlijks. Ik kocht een nieuwe agenda.

En niet zomaar een agenda, nee, eentje die mij elke dag toegrijnst: ‘Relax. Nothing is under control.’ Dat leek wel een leuke geheugensteun voor een schrijver die graag een inspiratieknop zou hebben die je zelf aan en uit kunt zetten, en voor een projectleider die in projecten soms van de meest verrassende wendingen toch nog chocola probeert te maken.

Gelijk geven

Ik heb dit jaar al meerdere keren de neiging gehad om die agenda uit het raam te gooien. ‘Ga daar maar lekker relaxen,’ wilde ik hem dan naroepen. ‘Met je nothing is under control.’ Het is net als met mensen van wie je weet dat ze gelijk hebben, en die je juist daarom het liefst negeert. Soms weet je dat je iets onhandigs aan het doen bent, maar je bent nu eenmaal begonnen en dus kun je nu maar beter laten zien dat het op jouw manier óók heel goed kan. Daarom plak je dapper een band zonder je fiets op z’n kop te zetten en probeer je de deur open te maken terwijl je net iets teveel spullen in je handen hebt. ‘Zal ik iets aanpakken?’ – ‘Nee hoor, gaat prima zo.’ Zolang je die beter wetende ander maar geen gelijk hoeft te geven.

Toegeven dat mijn agenda gelijk heeft, dat valt nog niet mee. Ik leef namelijk graag met de illusie dat ik alles onder controle heb. Onzin, natuurlijk. De grootste gebeurtenissen in mijn leven hangen van ‘toevalligheden’ aan elkaar. Er is niets wat ik heb gedaan om die dingen te verdienen, en ik had ze ook nooit kunnen voorkomen. Ja, je maakt keuzes, maar tegelijk is er ook veel wat je simpelweg overkomt.

Doorgaan of opgeven

Op een heel basaal niveau heb je meestal twee eenvoudige opties: doen of niet doen, doorgaan of opgeven. Opgeven betekent niet altijd dat je verliest of zwak bent, integendeel. Het kan een teken zijn van grote kracht als je durft in te zien dat iets niet werkt en dat je beter een andere weg in kunt slaan (of je fiets toch even op z’n kop zetten). En doorgaan is in sommige gevallen het domste wat je kunt doen: altijd maar doorsleuren kan slopend zijn en levert lang niet altijd wat op.

Maar soms wéét je dat je ergens doorheen moet en dat er aan de andere kant iets moois op je wacht. Misschien kun je nog niet precies uittekenen hoe het eruit zal zien, maar je voelt een vertrouwen dat het iets goeds zal zijn. Opgeven is daarom geen optie, je kunt niet anders dan doorgaan. Ook als het niet altijd leuk is. Met onze aanstaande emigratie werkt dat ook zo. Ik kijk ernaar uit, maar in gedachten deed ik de afgelopen weken soms toch nog een halfslachtige poging om eronderuit te komen. Bijvoorbeeld wanneer het verhuisbedrijf niet meewerkte of het huis naar mijn idee niet snel genoeg te koop stond. ‘We kunnen het ook gewoon laten zitten,’ zei een stemmetje in mijn hoofd. Tegelijkertijd weet ik: we gaan dit doen. We gaan door.

Vasthoudendheid

Tijdens mijn eerste trip naar Ierland, een paar jaar geleden, zag ik in een kerk een tekst over vasthoudendheid. De schrijver van die tekst had zich laten inspireren door de gelijkenis van de zaaier (Matteüs 13:1-9,18-23). Een groot deel van het zaad dat hij zaait gaat verloren, maar toch zet hij door. Want ook al zijn er nog zo weinig zaadjes die in goede aarde terechtkomen, het resultaat kan alsnog zeer de moeite waard zijn. De schrijver eindigde met het onderstaande gedicht. Ik neem hem mee, de komende tijd. Samen met mijn agenda.

When things go wrong as they sometimes will;
When the road you’re trudging seems all uphill;
When the funds are low, and the debts are high;
And you want to smile, but you have to sigh;
When care is pressing you down a bit –
Rest if you must, but don’t you quit.
Success is failure turned inside out;
The silver tint of the clouds of doubt;
And you can never tell how close you are;
It may be near when it seems afar.
So stick to the fight when you’re hardest hit –
It’s when things go wrong that you mustn’t quit.

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *