Proberen vertrouwen

Spannend.
Benieuwd.
Hopelijk.

Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat dat de drie woorden zijn die de afgelopen weken het vaakst voorbij zijn gekomen in mijn gesprekken met familie, vrienden en werkcontacten.

Het is namelijk best spannend als je binnen een bestek van een paar weken besluit om alsnog de stap te wagen om naar een ander land te verhuizen. Veel mensen zijn benieuwd hoe we terecht gaan komen. En aangezien je sommige dingen niet van tevoren kunt weten, ben je vooral veel aan het hopen. Proberen vertrouwen.

Oer-Hollands

Even terugspoelen: zo’n drie jaar geleden verhuisden manlief en ik terug naar Nederland, nadat we een tijd in Engeland hadden gewoond. Engeland was mooi en we hadden er geweldige ervaringen opgedaan, maar we hadden heimwee. Tenminste, dat dachten we. Na terugkomst bleek al gauw dat we Nederland toch een klein beetje geïdealiseerd hadden en dat bepaalde onderdelen van ons leven in Engeland belangrijker voor ons waren dan we ons op dat moment hadden gerealiseerd. Maar ja, je kunt niet bezig blijven. En hoe weet je wat je echt wilt? Straks zit je wéér op een plek die het eigenlijk toch niet is.

En dus bleven we. We kochten een oer-Hollands rijtjeshuis in de oer-Hollandse polder en vermaakten ons prima – Nederland is immers zo slecht nog niet en het is fijn om bekenden dichtbij te hebben. We keken wel verdacht veel BBC en ik zat wel wat vaak te kwijlen bij foto’s van Schotland en Ierland, maar dat was bijzaak. Voorlopig zouden we blijven.

IJskast

Dat ‘voorlopig’, dat zat er wel altijd in. Die groene, regenachtige eilanden bleven toch trekken. Vorig jaar hakten we daarom de knoop door en besloten we er echt weer voor te gaan: emigreren. We mikten op Ierland, een land waar we goede ervaringen mee hadden en waar we geen last zouden hebben van de Brexit. Ik zou blijven werken voor de opdrachtgevers die ik al had, manlief zou een baan zoeken. Er werden brieven gestuurd, er werd gebeld, er werden gesprekken gevoerd, maar na tientallen pogingen was het resultaat nog steeds nul. Ierland zat blijkbaar niet op ons te wachten. Misschien was dit het verkeerde moment? Misschien het verkeerde land? Misschien … was de polder onze eindbestemming?

Bij dat laatste wilden we ons niet zomaar neerleggen, maar we besloten het emigratieverhaal voorlopig (daar is ‘ie weer) in de ijskast te zetten. Eerst maar eens investeren in ons leven hier en nu, en na een paar jaar weer verder kijken. Groene heuvels en bergen, ruige zee en kliffen, dat is iets voor op vakantie.

Controle

Tot vorige maand. Een Ierse recruiter stuurt een mail. Ene meneer Post zou op zoek zijn geweest naar een baan in Ierland, en nu is er een mooie mogelijkheid voor hem. Of er nog interesse is in een verhuizing naar omgeving Cork? Tot mijn eigen verbazing zit ik er in eerste instantie helemaal niet zo op te wachten. Het is namelijk ook wel weer comfortabel, zo’n plan dat rustig in de ijskast staat. Je kunt er eens over mijmeren wanneer je er zin in hebt, maar verder hoef je er niet zoveel mee. Deur dicht, licht uit, alles onder controle.

Dat is nu dus wel anders. De ijskast gaat open. Het eerste gesprek leidt tot een tweede gesprek, en dat loopt uit op een bliksembezoek aan Cork. We wikken en wegen, maar eigenlijk weten we al wat we gaan doen. We springen in het diepe. Ja, dat is spannend. En ook ik ben benieuwd hoe alles gaat lopen. Waarschijnlijk zit ons leven in de polder er over een maand alweer op. Maar mijn bedrijf én mijn website verhuizen gewoon gezellig mee. Jij hopelijk ook!

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *