Onverwachte reisgenoot

Ineens is hij er, vanuit het niets. Een zwarte hond. Gewoontegetrouw span ik alvast mijn spieren aan om het op een sprinten te zetten. Loslopende hond? Wegwezen. Die wedstrijd win je nooit, zo heb ik me laten vertellen, maar mijn oerreflexen denken daar anders over.

Modderpoelen

Herfst 2017. We maken een wandeling aan de westkust van Ierland, een uurtje rijden vanaf de cottage waar we verblijven. Het heeft de dagen van tevoren veel geregend, waardoor er weinig pad meer te bekennen is. De route is een aaneenschakeling van modderpoelen, grote plassen en andere moerasachtige uitdagingen. Daar krijg je verder niets van – vies word je toch wel – maar dit is niet het ideale moment voor een aanvaring met een vreemde hond.

Daar denkt de hond duidelijk anders over. Hij vindt het wél het ideale moment, en hij is helemaal niet uit op een aanvaring. Integendeel: hij lijkt ervan overtuigd dat hij in ons zijn nieuwe reisgenoten heeft gevonden. Vrolijk kwispelend dartelt hij voor ons uit, om ons bij de ergste moerassige stukken geduldig op te wachten en zich ervan te verzekeren dat we het zullen redden. Zodra het pad weer enigszins zichtbaar wordt rent hij ervandoor, totdat er weer een natter stuk opdoemt.

Spelletje

De eerste paarhonderd meter houden we onszelf nog voor dat hij het spelletje wel zat zal worden en ons vanzelf zal verlaten om zich weer bij zijn baasje aan te sluiten. Dat baasje is alleen nergens te bekennen, en de dichtstbijzijnde boerderij is ook niet heel dichtbij. ‘Gelukkig vinden honden altijd de weg terug,’ denk ik bij mezelf. ‘Of gold dat nou voor katten?’

De hond piekert er ondertussen niet over om rechtsomkeert te maken. De meters worden een kilometer, en één kilometer wordt twee kilometer. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat hier twee mensen gezellig met hun hond een wandeling aan het maken zijn. In werkelijkheid lopen er twee mensen die zich beginnen af te vragen of ze deze vriendelijke hond pas bij het vliegveld een keer kwijt zullen raken.

Terug

Dan komen we op een plek waar het pad veranderd is in een riviertje en waar de omliggende grond je schoenen wel erg stevig vastpakt (lees: je schoenen liever niet meer teruggeeft). De hond houdt definitief halt. Wij niet; we doen een paar even dappere als halfslachtige pogingen om toch door het water heen te komen. Onmiddellijk begint de hond zachtjes te janken. Misschien heeft hij medelijden met zijn twee reisgenoten die tot aan hun knieën in het water staan, misschien is hij ook wel bang dat zijn avontuur hier zal stoppen.

Algauw moeten we de hond gelijk geven: je kan met geen mogelijkheid door of om het water heen. Er zit niets anders op dan terug te gaan en een andere route te zoeken. De hond hervat onmiddellijk zijn spelletje, al loopt hij nu wel opvallend minder ver vooruit. Zo eenvoudig zal hij ons niet laten gaan.

Gids

Een alternatief pad laat lang op zich wachten en voor we het weten zijn we weer terug op de plek waar we de hond voor het eerst tegenkwamen. De dichtstbijzijnde boerderij is nu een stuk dichterbij, maar daar geeft niemand thuis. De volgende dan maar?

Plotseling maakt de hond een scherpe bocht naar links. Er blijkt een smal oprijlaantje te zijn. Een eind verderop ligt een huis, verscholen tussen de heuvels. De hond zet het op een drafje en kijkt niet meer op of om. Geen geduldig kwispelen meer, geen vragende blik. Hij is thuis, onze taak zit erop. Of is het juist zijn taak die erop zit? Wie weet waar die toeristen in verzeild waren geraakt, zonder hun lokale gids…

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *