Verlangen naar meer

Deze blog verscheen eerder op de website van Ark Misson: www.arkmission.nl.


‘Zie hoe wijd de zee zich uitstrekt.
Daar wemelt het, zonder tal,
van dieren, klein en groot.’
(Psalm 104:25)
Ze zeggen dat als je eenmaal aan zee gewoond hebt, het lastig is om te wennen aan een andere plek. Het geluid van de golven, de ruimte, het besef dat de wereld zoveel groter is dan jouw eigen kleine kringetje … daar doe je niet zomaar weer afstand van. Je blijft ernaar verlangen.

Eerste stralen

In de periode dat ik in Engeland woonde maakte ik voor het eerst kennis met dat kustgevoel. In een pittoresk dorpje in North Yorkshire leerde ik de frisse zeelucht waarderen en staarde ik zo vaak naar de kliffen dat ik ze nog steeds zou kunnen uittekenen. Ik verwonderde me erover dat de zee zoveel verschillende kleuren kon hebben en dat meeuwen zoveel lawaai konden maken.

Toen ons vertrek, de verhuizing terug naar Nederland, dichterbij kwam was er één ding dat ik hoe dan ook nog gedaan wilde hebben. Ik wilde een zonsopkomst zien vanaf het strand, ik wilde zien hoe de zon boven het klif uit kwam en ik wilde de eerste stralen van de dag op mijn gezicht voelen.

Verblind

De wekker ging die ochtend belachelijk vroeg, maar ik wilde zeker weten dat ik op tijd was. Ik pakte mijn oer-Hollandse fiets en stond al snel aan de andere kant van het dorp, met de zee aan mijn voeten. In stilte keek ik naar de meeuwen in de branding en de lucht die langzaam roze en oranje kleurde.

Na een tijdje kreeg ik het koud en mijn maag begon te rammelen. Ik vroeg me af waarom dit ook alweer een goed idee was. Overdag kun je toch ook prima genieten van de zon en de zee? Wat was hier nu precies zo bijzonder aan? Maar toen werd ik ineens verblind door de zon. Heel even lag het strand in een soort mysterieuze schemer. Het was licht, en tegelijk toch ook weer niet – de felle zonnestralen waren nog schaars en de dunne wolken weerkaatsten het licht op een manier die ik nog nooit eerder gezien had. Het duurde slechts een minuut, maar in die minuut zoog ik alles op wat er gebeurde. Het licht, het klif, de zee, de vogels, de stilte.

Kunstwerk

Het klif stond er al even, de zon komt elke dag op, en het is niet meer dan logisch dat er dan een moment is waarop het licht het strand bereikt. Alledaagser ga je het bijna niet krijgen. Toch zijn het momenten als deze waarop ik met volle teugen geniet. God begint in Genesis 1 met Zijn schepping door te zorgen voor licht en door de watermassa’s van elkaar te scheiden. Waar licht en donker elkaar raken, waar land en water elkaar tegenkomen, daar zie je het meest basale en tegelijk het meest wonderlijke wat God ons wil geven. Zijn schepping: Zelf bedacht, Zelf gemaakt, Zelf goedgekeurd. Als je daar eenmaal van hebt genoten, ja, dan blijf je inderdaad verlangen naar meer.

‘Van waar de zon opkomt tot waar zij ondergaat,
zij geloofd de naam van de HEER.’
(Psalm 113:3)

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *