Hokjes, vakjes

‘Iedereen die vóór 1980 geboren is kent dit nog.’ ‘Ben je opgegroeid in de jaren negentig? Dan herken jij dit geluid als geen ander.’ De pagina’s met nostalgische plaatjes en geluiden uit het MSN-tijdperk vliegen me de laatste tijd om de oren. De helft van de tijd heb ik geen idee waar het over gaat, de andere helft scroll ik er toch maar even doorheen. Stiekem vind ik het dan toch wel grappig om herinnerd te worden aan de belachelijk lange MSN-namen die destijds de norm waren en aan het geluid dat je hoorde wanneer je ging inbellen om op internet te kunnen.

Dansende bananen

Nostalgie, terugkijken, het heeft iets geruststellends. Vooruitkijken en met de toekomst bezig zijn is altijd wat onzeker, maar van je verleden weet je tenminste wat je eraan hebt. Ook al was het niet allemaal rozengeur en maneschijn, je was er in ieder geval zelf bij. Je kunt erover meepraten. Dat geeft je ook het gevoel ergens bij te horen: bij de groep mensen die de laatste Elfstedentocht heeft meegemaakt, die weet hoe het was toen brood en melk nog gewoon gezond waren, of de groep die op Hyves fanatiek krabbels en dansende bananen verstuurde. Over een jaar of tien kan de groep die is opgegroeid met internet en schermpjes in de rij aansluiten (‘Iedereen van na 2000 zal dit herkennen: batterij leeg op de saaie verjaardag van je tante!’).

Ontmaskerd

Onderdeel uitmaken van iets groters voelt goed. Of het nu gaat om een generatie, een sportclub of een kerk, het helpt je om een beter beeld te krijgen van jezelf en van de wereld om je heen. Wel zo overzichtelijk ook. Toen ik nog veel tijd in Limburg doorbracht, merkte ik bijvoorbeeld hoe duidelijk de verdeling daar lag: er was een Nederland ‘beneden de rivieren’ en ‘boven de rivieren’. Door mijn tongval werd ik altijd al na anderhalf woord ontmaskerd als iemand van boven de rivieren. Ik was dus een Hollander. Maar nu ik regelmatig in Den Haag kom, wordt al snel duidelijk dat die titel ook niet echt bij me past. De wereld houdt niet per se op voorbij Utrecht, maar voor veel Hagenezen (of Hagenaren, ik ben geen kenner) is het wel een ándere wereld. Holland, dat is het westen. Flevoland, dat ligt in het oosten. Ik ben dus iemand uit Oost-Nederland. Het oosten… laat ik maar niet beginnen over mijn ervaringen toen ik laatst in Nijverdal was.

Flevolander

Als inwoner van Flevoland hoor je per definitie niet echt ergens bij. Het grootste deel van de mensen is – logisch ook – import, dus er is weinig gezamenlijke geschiedenis en überhaupt weinig geschiedenis. Als ik één claim to fame zou moeten noemen dan is het de Flevolander. Jawel, het schapenras. Ik heb me laten vertellen dat het een van de meest vruchtbare schapenrassen in Nederland is én ze zien er best heel vriendelijk uit. Maar verder? Als ik een lijstje zou moeten maken van dingen die elke Flevolander (de mensen, niet de schapen) zeker zal herkennen, dan kom ik niet ver.

Desondanks zijn er genoeg andere interessante groepjes waar ik me toe mag rekenen. Dat is dan toch weer een opluchting – ik hoor bij de mensen die korter zijn dan 1 meter 60, bij hen die zijn opgegroeid zonder tablets en smartphones, bij de hardlopers, bij de ZZP’ers, bij de Schotlandliefhebbers, bij de vegetariërs en bij de christenen. Dat laatste groepje is toch wel het meest speciaal. Je hebt geen lijstjes nodig om erbij te horen, de gezamenlijke geschiedenis en de gezamenlijke toekomst zijn er vanzelfsprekend. En waar je ook vandaan kom, je mag er hoe dan ook bij horen. Dat is pas geruststellend – of je nu uit de jaren veertig, zeventig of negentig komt.

P.S. Voor de liefhebbers: het inbelgeluidje.

 

Afbeelding: Schapenboerderij de Boer
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *