Geldverzamelaars

“Dit is een waarschuwing voor alle reizigers.” Ik doe mijn oordopjes maar vast uit – waarschijnlijk staat er weer een sein op rood of is er iets anders aan de hand waardoor ik vertraging ga oplopen. “Graag maken wij u erop attent dat er in deze trein geldverzamelaars aanwezig zijn. Wij verzoeken u dringend hen niets te geven, want anders houdt u de bendes die achter deze activiteiten zitten in stand.”

Geld binnenharken

Oeh, dat bericht had ik niet willen missen. Ik kijk om me heen en zie direct een paar mensen die best eens een geldverzamelaar zouden kunnen zijn. De vrouw naast me zit al een tijdlang uitdrukkingsloos naar een presentatie van de SNS Bank te staren (zou ze die uren declareren?) en schuin tegenover me zit een man wiens schoenen net iets te netjes gepoetst zijn voor een gewone maandagochtend in een stoffige tweedeklascoupé. Zou één van hen het straks blijken te zijn? Of misschien werken ze wel samen?

Dan valt mijn oog op een jongen van een jaar of achttien met een grote koptelefoon op zijn hoofd en een laptop op schoot. Wie weet is hij een hacker die stilletjes geld binnen zit te harken in die overvolle coupé. Waarschijnlijk had ik beter niet op de openbare WiFi kunnen inloggen…

Doneteren

Opeens merk ik dat de man met de glimmende schoenen me aan zit te kijken. Ho, wacht, ik ben het toch niet zelf? Misschien zie ik er met mijn winterjas uit de collectie van 2011 juist wel uit als iemand die dringend wat extra geld kan gebruiken. Voordat ik in de verleiding kom om me te verdedigen duwt iemand een briefje onder mijn neus met daarop een tekst over een blinde mevrouw die zometeen langs zal komen met een mandje. “Als u hart heeft zult u doneteren,” lees ik.

Bedoelen ze als je een hart hebt, of is het een soort bedreiging in de trant van “heb het hart eens”? Heb ik eigenlijk wel geld op zak? Waar is mijn portemonnee überhaupt? Ik begin het flink warm te krijgen in mijn gedateerde winterjas en spit mijn tas om, op zoek naar mijn persoonlijke geldverzameling. Precies op het moment dat ik opgelucht mijn portemonnee tevoorschijn tover gaat de schuifdeur weer open en komt er inderdaad iemand met een mandje door het gangpad geschuifeld.

Ook wat waard

Ze werpt een blik op mijn portemonnee en kijkt me vragend aan. Heel even wilde ik geloven dat dit een eerlijk persoon is die mijn ‘donetatie’ echt zo hard nodig heeft als het papiertje beweert, maar nu moet ik toch concluderen dat ik hier niet in ga trappen. Ik heb een hart, maar ook een verstand. Wel fijn trouwens, dat ze niet echt blind is. Nu kan ze tenminste zien dat ik een poging doe haar een vriendelijke glimlach te schenken. Dat is ook wat waard – hoop ik dan.

 

Afbeelding: Jos @ FPS-Groningen / Flickr
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *