Vergane glorie?

Toen ik voor het eerst in Ierland kwam viel het me direct op: de vele verlaten huizen.

Gebroken ramen

De ramen zijn vaak gebroken en soms wappert er een gordijn naar buiten. In veel gevallen staan er nog wat meubels in, alsof de bewoner zich op een dag ineens realiseerde dat hij wilde vertrekken en dat toen ook maar gelijk gedaan heeft. Schoenen aan, deur dicht, klaar.

In de weken na zijn vertrek dwarrelde er waarschijnlijk eerst alleen wat stof neer, maar als er dan tijdens een storm een tak door het raam vliegt is het niet meer alleen stof wat zich ophoopt in de verlaten kamers. Wat volgt zijn zandkorrels, onkruid en insecten. Na een tijdje gaan de zandkorrels over in zandhopen, het onkruid in planten en boompjes, en de insecten in steeds grotere dieren.

Onbegrip

Ik begreep er in eerste instantie niets van. Als ik weer eens zo’n halfvergaan overblijfsel van een huis zag staan vroeg ik me af waarom er niemand is die ingrijpt. Dat huis moet toch nog steeds van iemand zijn? En anders zijn er toch nog de mensen die in de buurt wonen – al is dat in Ierland soms best een stukje verderop? Zij zullen toch wel iets willen doen aan de ruïne die dreigt te ontstaan?

Maar nee, vaak blijkt er echt niemand te zijn die zich om de verlaten stapel stenen bekommert. De natuur krijgt vrij spel en na een tijdje is er bijna niets meer over dat herinnert aan de tijd waarin het huis nog bewoond was.

Door de chaos heen

Afbreken die boel. Dat is wat ik altijd dacht, totdat ik lid werd van een Facebookgroep waarin Ieren en Ierlandliefhebbers foto’s plaatsen van alles wat ze tegenkomen in de Ierse natuur en langs de Ierse wegen. Toen kwam ik erachter dat er mensen zijn die waarde hechten aan deze derelict houses. Deze mensen kijken door de chaos heen en zien de levens die zich afgespeeld moeten hebben tussen de vier muren die hard hun best doen om overeind te blijven. Ze zien een boer de oogst binnenhalen, ze zien een vrouw door het raam naar buiten kijken, ze zien kinderen die een rondje om het huis rennen.

Het is een andere manier van kijken: je niet blind staren op dat wat vergaan is, maar scherpstellen op de glorie die er nog steeds is. Stel je voor dat we ook op die manier naar mensen zouden kijken. Dwars door littekens en rimpels heen zou  je dan zomaar kunnen ontdekken dat de persoon die net nog zo gebroken leek en klaar om afgedankt te worden, nu een glans heeft die je eerder niet was opgevallen.

Vergane glorie? Ach, zonder zo’n boompje in de schoorsteen is het eigenlijk ook maar een dooie boel.

Afbeelding bovenaan: Dave Langford
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

1 thought on “Vergane glorie?”

  1. Wij kwamen de afgelopen week in de Ardennen ook dergelijke bouwvallen tegen en vroegen ons ook af waarom dat er zo bleef staan. Jouw verhaal geeft een hier een mooie nieuwe kijk op!

Reacties zijn gesloten.