Rennen voor je leven

“Is het wel verantwoord wat jij doet?” Ik houd mezelf vaak voor dat ik een vreselijk verantwoord leven leid, maar de afgelopen weken werd deze vraag mij plotseling meerdere keren gesteld. Verschillende mensen op uiteenlopende plekken vroegen zich af of ik wel weet waar ik mee bezig ben, aan welke gevaren ik mezelf blootstel.

Penibele situaties

Nee, dit is geen inleiding om eens even flink de aandacht te trekken. Deze vragen worden je gesteld als je als vrouw van in de twintig graag een rondje hardloopt. In je eentje, zonder begeleiding, in de polder of in het bos. Na het drama dat zich heeft afgespeeld in de bossen in Midden-Nederland is iedereen er weer aan herinnerd dat er kwaadwillige mensen met weerzinwekkende ideeën rondlopen op deze aardbol. Mogelijk ook in jouw woonplaats, mogelijk ook in jouw buurt, mogelijk ook bij jou in het bos.

Ik stond met mijn mond vol tanden toen mij gevraagd werd of ik dat nu wel moest doen: hardlopen, als vrouw, alleen, weerloos. Tja, wat is verantwoord? De meest penibele situaties die ik tot nu toe heb meegemaakt tijdens het hardlopen werden veroorzaakt door onoplettende automobilisten en gemakzuchtige hondenuitlaters (“hij doet echt niets, hoor”). Geen spoor van enge mannen, niet in de polder en niet in het bos.

Kwetsbaar

Alle goedbedoelde bezorgdheid was nog amper weggeëbd toen de hashtag #MeToo op gang kwam. Duizenden verhalen van vrouwen en mannen die geïntimideerd en/ of misbruikt zijn. Die kwaadwillige mensen blijken dus niet alleen in de bosjes of in de sloot op de loer te liggen, nee, ze zijn overal. De verhalen reiken van de trein tot de tennisvereniging, van het sollicitatiegesprek tot het schoollokaal, van de kroeg tot – jawel – de kerk.

We willen het niet horen en we willen het niet weten, maar het is toch echt waar: je bent nergens echt veilig voor boosaardige dwazen. Of je nu alleen bent of in een groep, of je nu in het bos bent of in je stamkroeg, of je nu een vrouw bent of een man – je bent kwetsbaar en voor je het weet hoor jij ook bij de slachtoffers.

Slachtoffer in spe

Dat is niet bepaald een geruststellende gedachte. Jij als potentieel slachtoffer, de mensen om je heen als een menigte potentiële daders. Een heel gewoon hardlooprondje kan dan ineens een rondje ‘rennen voor je leven’ worden. “Waarom knikte die man mij toe? Wat had dat glimlachje te betekenen? Waarom stak die jongen zijn hand op? Word ik gevolgd? Kwam ik hem niet net ook al tegen?” Waarschijnlijk loop je op deze manier alle records aan flarden, maar prettig is anders.

Nee, een leven als slachtoffer in spe is geen leven. Daarom gaan de meeste mensen toch maar door met wat ze altijd al deden. Ze gaan met de trein, ze gaan naar school of werk, ze gaan naar de kroeg. Verantwoord? Min of meer net zo verantwoord als een rondje hardlopen, als je het mij vraagt. Het is goed om je bewust te zijn van reële gevaren, maar er zijn grenzen. De kans dat ik probleemloos een heerlijk herfstrondje loop is vele malen groter dan de kans dat ik een schurk tegen het lijf loop. Daarnaast weet ik niet wat gevaarlijker is: mij een stuk laten rennen in het bos, of mij een stuk rennen ontzeggen. Berg je dan maar!

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail