Blessureleed

Je mag er zijn. Het klinkt als een cliché, maar het is waar.

Laatst hoorde ik een studentenpastor zeggen: “Somewhere along the way we stopped seeing each other as human beings and we started becoming human doings.” Met andere woorden: ‘doen’ is belangrijker geworden dan ‘zijn’. We moeten presteren, meedoen, opvallen, interessant zijn, goed voor de dag komen. Soms lijkt het alsof het leven een soort race is waarbij winnen belangrijker is dan meedoen. Kijkend vanaf de zijlijn, als je even wordt stilgezet door bijvoorbeeld ziekte, blessure of vakantie, zien we vaak pas hoe we onszelf voorbij rennen.

Spellingcontrole

Op sportief vlak sta ik intussen alweer een tijdje aan de zijlijn. Het is al bijna twee maanden geleden dat ik een blog schreef over een ‘puber in mijn knie’. Sinds kort heeft die puber een naam. Patellofemoraal pijnsyndroom heet ‘ie. De spellingcontrole keurt die naam niet goed en zo hoort het ook. Als je het mij vraagt is het helemaal geen naam. Het is een manier voor dokters en therapeuten om te zeggen: “je hebt pijn in je knie en wij kunnen niet vaststellen waar het door komt.” De blessure is niet te zien op scans, kan door allerlei verschillende dingen veroorzaakt worden en kent geen prognose.

Ik wil er iets aan doen, alleen de truc is juist om zo weinig mogelijk te doen. ‘Gedoseerde rust’ noemen ze dat. Het klinkt mooi en sereen, maar blijkt in de praktijk oervervelend. Tijd zat om een nieuwe hobby uit de kast te trekken, zou je denken. Toch kan ik niets bedenken wat hetzelfde effect heeft op je lichaam en je geest als sporten. Even nergens aan denken, je lichaam uit de slaapstand halen, voelen dat je hart klopt en dat je spieren werken… maar zonder je benen te gebruiken. Ik wacht nog op de gouden tip!

Ambities

Uiteraard heb ik de trailmarathon die ik op 24 juni zou gaan lopen maar geschrapt. En dat terwijl ik mijn plannen juist zo vol enthousiasme aan iedereen had verteld. Dat is natuurlijk altijd het risico als je je ambities deelt met anderen – wat als het niet lukt, als je je plannen moet bijstellen of misschien wel helemaal moet afblazen?

De afgelopen tijd heb ik gemerkt: het grootste risico dat je loopt is dat anderen zien dat je menselijk bent en je beperkingen hebt. Dat je niet alles in eigen hand hebt. En eigenlijk was dat nu juist de reden waarom ik ooit ben begonnen met bloggen. Om te laten zien dat je ook online gewoon kunt laten zien wie je bent. Ook als je leven een aaneenschakeling van ongemakkelijke situaties is, als je niet precies weet wat je wilt of als je nergens bijzonder goed in bent. Ook als je een theoloog bent die de Bijbel niet uit haar hoofd kent. Ook als je geen killerbody hebt en die marathon nog even moet laten schieten. Ook als je misschien wel nooit een marathon zult lopen – al moet ik daar zelf nog even niet aan denken.

Een beetje actie

Misschien is die blessure dus toch nog ergens goed voor en heeft de fysiotherapeut gelijk als hij zegt dat ik hierdoor extra sterk word. Het zet me met beide benen op de grond (en met beide benen gestrekt op de bank). Toch wil ik die patellopuber op dit moment vooral zo snel mogelijk de deur uit hebben. Het leven is geen race en je mag er zijn mét al je tekortkomingen, maar met een beetje actie kom ik toch echt een stuk beter tot mijn recht. Ook wel zo prettig voor mijn omgeving, trouwens. Ik vrees namelijk dat ik in deze periode niet de enige ben die een lesje in geduld krijgt.

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *