Pure onschuld

Schiphol: de plek waar rammelende trolleykoffers de achtergrondmuziek verzorgen, waar tax free op de een of andere manier de prijs verdubbelt, waar mensen slapen in nooit eerder vertoonde houdingen en waar bijna alles is geautomatiseerd.

Bemoedigende liters

Bij een toiletbezoek hoef je zelfs niet hoogstpersoonlijk door te trekken. Daar is namelijk een sensor voor, die een tikje hooggevoelig blijkt te zijn. Als ik de deur van het hokje opendoe spoelt de wc alvast een keer verwelkomend door en terwijl ik me daadwerkelijk met mijn net iets te dikke rugtas het hokje in wurm gooit hij er nog wat bemoedigende liters achteraan. Ik speur naar het schoonste stukje grond om mijn tas neer te kunnen zetten en prompt hoor ik een derde golf van dat heerlijke Nederlandse drinkwater door de pot klateren. Even later, als het dan toch echt de bedoeling is dat het toilet gaat doorspoelen en ik het hokje weer ga verlaten, sta ik als een idioot op en neer te springen voor de sensor die daarnet nog zo enthousiast reageerde op het kleinste teken van leven. Ik ben netjes opgevoed en voel me dan ook wat bezwaard als ik na enige tijd besluit toch maar mijn biezen te pakken. Misschien als ik mijn tas opzichtig heen en weer zwaai of de deur ineens open, dat dan, op de valreep…?

Kleerkast in uniform

Ik beweeg extra overdreven maar sensor en wc-pot doen er grijnzend het zwijgen toe. Mooi is dat. Ik slaag erin om mezelf en mijn tas weer uit het hokje te bevrijden en zet mijn meest onschuldige gezicht op. Die neiging heb ik overigens vaak als ik op Schiphol ben – om me zo onschuldig mogelijk te gedragen. Op de een of andere manier heb ik altijd het gevoel dat ik er anders uit gepikt zal worden door een kleerkast in uniform. Bij de security check stort ik daarom zonder morren al mijn elektronica in een bakje en glimlach ik begrijpend als wéér mijn o zo onschuldige rugtas eruit wordt gevist voor een handmatig onderzoek. Bij de paspoortcontrole vertel ik zo overtuigend mogelijk wat mijn vakantiebestemming is en probeer ik mijn gezicht zo uitdrukkingsloos mogelijk te plooien omdat ik dan het meeste op mijn pasfoto lijk.

Samen zwaaien

En dat alles terwijl ik echt geen kwaad in de zin heb, er nog nooit een naar terrorisme riekend voorwerp uit mijn bagage is gevist en ik werkelijk waar met alle liefde de wc had doorgetrokken. Bij de wastafel zie ik een oudere vrouw verwoed haar handen heen en weer bewegen onder een zeepdispenser. “Ik ben niet zo goed met die moderne apparaten,” verklaart ze verontschuldigend, terwijl ze het bij een andere wastafel probeert. Ik besluit ook een poging te wagen en al snel sluit een derde zich bij ons aan. Samen zwaaien we naar apparaten die ons categorisch negeren. Het schept een band en even fantaseer ik over de manier waarop technologie voor nieuwe manieren van menselijk contact kan zorgen. Dan komt een schoonmaakster de toiletruimte binnen. Ze kijkt ons wat verwonderd aan: “Maybe you should just push the button.”

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

1 thought on “Pure onschuld”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *