Dit is geen raceverslag

Er zit een puber in mijn knie. Hij gedraagt zich net zoals ik me vroeger nog wel eens gedroeg in de zomervakantie. Als mij gevraagd werd of ik ergens zin in had of iets wilde doen was het antwoord standaard ‘nee’. En als ik toch werd overgehaald om in beweging te komen, dan deed ik dat met veel gepuf en gesteun. Met een beetje pech leverde dat dan na afloop ook nog een paar dagen chagrijn op.

Rust

Zo’n prikkelbare puber heb ik nu dus in mijn knie. Sinds de Halve van Nijkerk is zijn humeur om te schieten. Wat eerst leek op een pijntje dat je er wel even uit loopt, blijkt een irritatie te zijn in een pees die gewoon met rust gelaten wil worden. Rust, rust, en nog eens rust. Dwing ik hem tot al teveel actie, dan kom ik de dag erna amper de trap op en af. Nu ik anderhalve week mijn loopschoenen braaf heb laten staan gedraagt hij zich al stukken beter, maar zijn nukken zijn nog niet helemaal weg. En dus pak ik die puberende pees nog maar even met fluwelen handschoenen aan. Als ik hem onverhoopt in een slecht humeur breng ben ik straks nog verder van huis.

Trailrun Wezep

Die onwillige knie plaatste me alleen wel voor een dilemma. Zaterdag 13 mei stond al een aantal maanden met koeienletters in mijn agenda, in mijn trainingsschema en in mijn hoofd. Trailrun Wezep, een halve marathon, dat was het plan. Gewoon lekker trailen, geen richttijden en geen stress. Eigenlijk had ik maar drie doelen: (1) aan de start verschijnen, (2) aan de finish verschijnen en (3) daartussen lekker door de natuur te rennen. Best haalbaar, zo dacht ik. Soms is het goed om de lat eens lekker laag te leggen, dan kun je bijna niet falen.

Bijna niet, inderdaad. Die puber in mijn linkerknie bleek dus net even andere plannen te hebben. Hij was al dagenlang niet te genieten, maar ik besloot de keuze tot het laatste moment uit te stellen. Op de bewuste zaterdag stapte ik met mijn goede been uit bed, maar het ander been wilde amper naar de badkamer lopen – laat staan in hardloopkleren gehesen worden en de trap af komen. Daarom is dit geen raceverslag. Mijn drie lage latjes waren voor afgelopen zaterdag toch nog iets te hoog gegrepen; bij latje nummer één ging het al mis. De puber won.

Asfalt of trail

Waar het door komt? De fysio weet met gemak tien mogelijke oorzaken op te noemen en geeft me nog wat extra oefeningen voor in mijn dagelijkse routine. Ik denk dat die Halve van Nijkerk misschien niet zo’n goed idee was. Van de acht wedstrijden die ik tot nu toe liep waren er twee op de weg, en allebei leverden ze me gezeur op in mijn knie. Geef mij dan toch maar bosgrond, een zandverstuiving of een weiland voor mijn part. Uiteindelijk vind ik dat ook gewoon stukken leuker.

Asfalt of trail, op dit moment maakt het even niet zoveel uit. Stilzitten is hoe dan ook geen klap aan. Mocht je me dus wat humeurig vinden deze dagen: het is de puber in mij. Ik probeer hem weg te jagen met rust. En ijs, veel ijs. Dat zal hem leren.

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *