Evangeliseren op de gebakafdeling

De medewerkster bij de gebakafdeling bekijkt de bestelling die ze in haar handen heeft nog eens goed. Die tekst… dat lijkt wel Arabisch?

Gepriegel

Verrast kijkt ze ons aan. Ik stel me zo voor dat ze zich afvraagt of ze de twee jonge vrouwen die ze voor zich ziet staan in het Arabisch aan kan spreken. Ze kiest toch maar voor Nederlands en vraagt: “Dit is Arabisch?” We lachen wat schaapachtig en knikken bevestigend. Haar ogen gaan weer terug naar de doos. Door het venstertje heen leest ze de tekst.

اجعل كلمة الله دليلك في حياتك اليومية

Dat is wat er staat, op elke tompoes. Het is dat ik onze vertaler intussen blindelings vertrouw, en dat ik er dus vanuit durf te gaan dat er iets staat als “Laat het woord van God je leiden in je dagelijkse leven.” Zo niet, dan heb ik geen flauw idee wat de tekst betekent die deze vrouw op dit moment aan het lezen is. Van de andere talen waarmee ik werkte wist ik tot nu toe wel wat te maken. Nederlands, Engels en Spaans: eitje! Nee, dan dat Arabische gepriegel…

Bruggetjes

Maar voor deze vrouw is het Arabisch dus helemaal geen gepriegel. Het is gewoon een aaneenrijging van tekens die prima te begrijpen zijn. En dus leest ze achter de toonbank het zinnetje waarmee wij onze Bijbel app zullen gaan promoten in de Arabische wereld. De eerste helft leest ze nog half hardop, daarna zwijgt ze. Ik vermoed dat het kantelpunt ongeveer plaatsvindt bij “woord van God”.

Dit is natuurlijk een uitgelezen kans voor een gerichte evangelisatie-actie. De bruggetjes liggen voor het oprapen. “Zo weldadig als deze tompoezen zijn voor de tong, zo is Gods woord voor wie gelooft!” Of eh… “Gods genade is vrij verkrijgbaar, net als onze gratis Bijbel app!” Nou, nog eentje dan: “Het water loopt u in de mond? Wie bij Jezus komt zal nooit meer honger krijgen!”

Vriendelijk glimlachen

Helaas/ gelukkig bedenk ik die uitspraken meestal pas als ik veilig in mijn eentje achter mijn laptop zit. Daar, tegenover die verbaasde vrouw, doe ik wat ik meestal doe op het moment dat anderen vast met een geweldige oneliner zouden komen: ik houd mijn mond en glimlach zo vriendelijk mogelijk.

We pakken de tompoezen aan en verlaten de winkel. De medewerkster bij de gebakafdeling blijft in verwondering achter. Misschien is dat ook wel genoeg. Wie weet pakt ze in haar pauze haar telefoon erbij om even te kijken wat dat Bible-Fit nou weer moet voorstellen. Dat is dan weer het grote voordeel van de wereld van apps en sociale media: ik kan met een gerust hart mijn oneliners achterwege laten. Soms is dat ook maar het beste.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *