The Passion 2017 door de ogen van een bankzitter

Witte Donderdag 2017. Zoals we het jaarlijkse zwarte pietendebat hebben, is er nu ook de traditie om in de weken voor Pasen een (iets minder verhitte) discussie over The Passion te voeren. Of het gebruiken van popmuziek wel of niet gepast is, of je BN’ers wel een verhaal mag laten vertolken waar ze zelf vaak niet in geloven, of een mediaspektakel wel de juiste vorm is voor een boodschap van ‘niet heersen maar dienen’…

Stevige stellingnames en geanimeerde discussies zijn mij niet op het lijf geschreven, en daarom koos ik ervoor om die zalige/ duivelse* (doorhalen wat niet van toepassing is) vertolking van het evangelie gewoon maar weer over me heen te laten komen. Thuis, stilletjes op de bank, met de gordijnen dicht. Geen haan die ernaar kraait.

Je zou denken dat The Passion elk jaar exact hetzelfde is: nummertje van Bløf, nummertje van Marco Borsato, kruisdragers die ‘toevallig’ de interviewer tegenkomen, koor in witte kledij, een lied vanaf een hoog gebouw naar keuze, Pilatus die de melodie een beetje kwijt is, en camera’s die héél hard in- en uitzoomen waardoor je meer dan eens naar de armleuning grijpt.

Toch worden er ook elk jaar weer unieke accenten gelegd, bedoeld en onbedoeld. Dit valt mij op in The Passion 2017.

Wie meer op de voorgrond treedt

Misschien komt het door zijn kapsel, maar Petrus (gespeeld door Omri Tindal) lijkt dit jaar een meer prominente rol te spelen dan andere jaren. De vriendschap tussen Jezus en Petrus krijgt nadrukkelijk de aandacht (‘Ik huil alleen bij jou’) en de persoon van Petrus krijgt meer diepgang. Vaak wordt hij neergezet als een wat lompe druktemaker die de ene na de andere ondoordachte uitspraak doet. Nu zien we echter vooral een Petrus die toegewijd is aan Jezus – en Jezus aan hem.

Ik hoef jou niets te vertellen wat ik niet al had gezegd.
(Jezus tegen Petrus – Bløf, ‘Dichterbij dan ooit’)

Petrus wordt zichtbaar gekweld door de strijdigheid van zijn eigen verwachtingen met Jezus’ plannen, maar toch heeft Jezus vertrouwen in hem en noemt hem ‘rots’. Die rots wordt diezelfde avond nog flink aan het wankelen gebracht, maar Petrus’ berouw maakt indruk. De hechte vriendschap blijft overeind – ondanks al het onbegrip.

Wat telkens terug komt

“Ja, laat het volk maar beslissen. Laat hen maar roepen wat belangrijk is. Als iedereen maar hard genoeg schreeuwt wordt vanzelf duidelijk welke kant het op moet. Toch?” Meerdere keren wordt dit jaar fijntjes verwezen naar de invloed van de massa. Als het aan de massa ligt, dan komt de op overspel betrapte vrouw er niet ongeschonden vanaf. Als het aan de massa ligt, dan is Jezus’ dood misschien inderdaad wel het einde. In theorie vindt iedereen dat liefde moet winnen van haat, maar uit het geroep klinkt vaak iets heel anders.

Met woorden als wapens, zo scherp als hun tong,
slaan zij het geluk uit mijn handen.
(Jezus – Marco Borsato, ‘Ik kan het niet alleen’)

Waar ik even bang voor ben

Judas (gespeeld door Roel van Velzen) gaat dit jaar de hoogte in. Eerst klimt hij op een stapel pallets, daarna verschijnt hij op een steiger. Het lijkt er niet op dat Judas hoogtevrees heeft, maar ik krijg het wel even warm als hij maar blijft zingen “Het is enkel een kwestie van tijd tot ik spring, en ik val.” Mijn opluchting is groot als het slotakkoord klinkt.

Ogen gefocust op een punt in de verte,
mijn adem in, zet ik me af en begin ik te rennen.
Steeds harder en harder tot ik de grond niet meer voel.
(Judas – Marco Borsato, ‘Stilte voor de storm’)

Maar dan, een aantal minuten later, schiet mijn hart alweer naar mijn keel. Judas heeft er een tandje bij gedaan en verschijnt nu bovenop een hoog gebouw. Hij zingt “Ik ben niet van plan mijn gevoelens te delen met hen die me lief zijn of niets kunnen schelen.” De combinatie met zijn eerdere springen en vallen maakt dat ik er niet gerust op ben. Aan het einde van het nummer zet hij het op een lopen… zou hij dan toch?

Waarom The Passion 2017 blijft hangen

Net als in 2016 verschijnt Jezus niet bovenop een brug of een toren, maar midden tussen de mensen. Petrus lijkt hem dan ook toevallig tegen het lijf te lopen. En Jezus vraagt aan hem, aan de mensen op het plein, aan de mensen thuis met de gordijnen dicht: “Kan ik iets voor je doen?” Het klinkt zo simpel, en misschien is het dat ook wel. Die vraag beantwoorden betekent een stap naar Jezus toe doen.

En verteller Remco Veldhuis zei het eerder al: “Wij bepalen met elkaar of de liefde het wint, of de haat. Als iedereen nou gewoon een ander liefheeft zoals hij zichzelf liefheeft, dan is dit verhaal in niets een einde, maar juist in alles een nieuw begin.” Het zou wat zijn, als het geschreeuw van de massa inderdaad wordt ingeruild voor die eenvoudige vraag.

Kan ik iets voor je doen?
Misschien een lied, een gedicht,
dat je wanhoop benoemt
en je last iets verlicht?
(Jezus – De Dijk, ‘Kan ik iets voor je doen’)

Afbeeldingen: The Passion
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

3 thoughts on “The Passion 2017 door de ogen van een bankzitter”

  1. Wat een fijne analyse weer lianne! Door jouw evaluatie begrijp ik pas goed wat ik zag en voelde. Jij bent weer super in staat om tot de diepe laag van dit spektakel te gaan! Thanks!!!!!

Reacties zijn gesloten.