Opstaan voor het leven

“En voor de volgende mededeling verzoek ik u op te staan.” Als deze zin klinkt, weten de meeste kerkgangers direct hoe laat het is.

Mededelingen

In de poldergemeente die ik nu bezoek is het bijna elke zondag raak. Na de preek, vóór de collecte, is er het moment voor mededelingen. Het is een vast riedeltje dat altijd wordt afgesloten met geboorte- en overlijdensberichten. De standaardvolgorde: eerst het geboortenieuws, daarna de mededeling “waarvoor je wordt verzocht om op te staan.” Op een bepaalde manier is het overlijdensbericht dat dan volgt best fascinerend. Meestal gaat het om mensen op leeftijd, en doordat Dronten in de meeste gevallen nog onder water stond toen zij geboren werden is het bijzonder om te horen uit welke uithoeken van het land deze mensen uiteindelijk in de polder terecht zijn gekomen.

Zondagochtendgymnastiek

Toch is dat nog niet het meest opvallende van dit terugkerende ritueel. Het gaat om dat opstaan; daarmee is iets vreemds aan de hand. Het opstaan op zich kan ik begrijpen – het is goed om zorgvuldig en met een vorm van eerbied om te gaan met overlijdensberichten. Als je voor iets of iemand opstaat dan laat dat zien dat je er helemaal bij bent, dat die gebeurtenis of persoon jouw onverdeelde aandacht waard is. Niet voor niets is het in sommige kerken gebruikelijk dat je tijdens een viering om de haverklap gaat staan: wanneer de voorganger binnenkomt, wanneer je zingt, wanneer je elkaar de vrede toewenst, wanneer het evangelie gelezen wordt, wanneer je de zegen ontvangt, etc. Hoewel het er voor een buitenstaander misschien uitziet als een eigenaardige vorm van zondagochtendgymnastiek denk ik toch dat het een goede gewoonte is. (Bijkomend voordeel is ook dat je direct kunt zien of iedereen nog wakker is.)

Leven

Terug naar die mededelingen. Voor een bericht van overlijden staan we op. Daar zal ook een buitenstaander de logica van inzien. Maar hoe zit het met het bericht dat daarvóór werd afgekondigd? Alle kerkgangersbillen rusten op de houten banken. De ouderling wappert met een kaartje: “Dankbaar en blij zijn wij met de geboorte van … .” Er klinken wat feitjes over lengte en gewicht, mogelijke broertjes en zusjes die ook heel blij zijn, en het bericht eindigt met “… we wensen de ouders veel geluk en zegen toe.” De billen rusten nog steeds op de banken.

Het verkiezingsprogramma van de SGP draagt de titel ‘Stem voor het leven’, het veertigdagenproject van de kindertjes in de kerk heet ‘Geloof in het leven’ en mijn eigen veertigdagenkalender – ik volg hem tot nu toe trouw – heet nota bene ’40 dagen opstaan’. Leg mij dan maar eens uit waarom de boodschap van nieuw leven er niet toe leidt dat wij op zondagochtend opveren uit onze stoelen en banken. Als het leven het opstaan niet waard is, wat dan wel?

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *