“Wat doe jij nu eigenlijk?”

Het is één van de vragen die ik op verjaardagen altijd hoop te vermijden. De vraag wordt door iedereen net iets anders geformuleerd, maar het komt neer op: “Wat doe jij nu eigenlijk?”.

Mensen vragen zich over het algemeen af óf ik überhaupt wel wat doe, of ze hebben geen flauw idee wat ze zich moeten voorstellen bij de werkzaamheden van een freelance theoloog.

Koffieapparaat-praat

Voor beide is natuurlijk best wat begrip op te brengen. Sterker nog: toen ik net begon wist ik zelf ook niet precies of er wel iemand op me zou zitten wachten en zo ja, wat ik dan precies zou gaan doen. “Schrijven, spreken, projecten,” zo vatte ik mijn werkveld maar samen.

Het liefst doe ik dat nu nog steeds als ik ergens op een verjaardag ben. Ik mompel iets over teksten en over de projecten die ik coördineer. Terwijl ik het woord ‘projectcoördinator’ uitspreek weet ik vaak al dat ik mijn gesprekspartner niet veel wijzer heb gemaakt. Het is hetzelfde als wanneer iemand mij vertelt dat hij ‘office manager’ is of ‘in de IT werkt’. In beide gevallen kan ik alleen concluderen dat diegene op een kantoor werkt en waarschijnlijk dus ook bekend is met de beruchte kantoorhumor en koffieapparaat-praat.

Freelancer

Als ik zeg dat ik freelancer ben, dan hebben mensen daar ineens wel een beeld bij. Uitslapen tot halverwege de ochtend, met je laptop naar een hip café om daar aan een steigerhouten tafel je mail te beantwoorden – natuurlijk onder het genot van een exotische koffiesoort, met je haar in een slordige-doch-modieuze knot bovenop je hoofd, al klagende over modelovereenkomsten en andere administratieve rompslomp.

Heerlijk is dat. De plaatjes die je op internet voorbij ziet komen geven zoals gewoonlijk een nogal onvolledig beeld van de werkelijkheid; het is een werkelijkheid die vooral bestaat in Amerikaanse films en series, in hipsterkringen en op lifestyle-blogs. (Ik hoefde dan ook niet lang te zoeken naar de foto bovenaan deze blog.) De meeste freelancers die ik ken staan op tijd op en werken een schokkend deel van hun tijd gewoon thuis, soms zelfs zonder zich om te kleden of hun haar te doen. Administratie? Eitje. Koffietentjes? Veel te duur.

In mijn pyjama

Goed, ik ben dus freelance theoloog. Ik houd mij nu vooral bezig met teksten (zelf schrijven, en teksten van anderen van feedback voorzien) en projecten – ja, als projectcoördinator. Ik schat zo in dat de functie van een projectcoördinator net zo te ontleden is als die van een office manager: de één coördineert een project, de ander ‘managet’ een ‘office’. Het projectwerk betekent voor mij: mailen, bellen, overleggen, meedenken, nieuwsberichten schrijven, websites en sociale media bijhouden, rapporteren en ervoor proberen te zorgen dat iedereen die bij het project betrokken is zijn werk goed kan doen. Soms heb ik belachelijk veel werk, zoals de eerste weken van dit jaar. Soms is het ook wat rustiger, zoals nu. Dan vind ik eindelijk weer tijd om te schrijven. Dat alles doe ik onder het genot van een kop thee (zelf gezet), thuis aan mijn bureau, al dan niet in mijn pyjama. Je moest eens weten.

Nu nog een nieuw gespreksonderwerp vinden voor de volgende verjaardag.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail