Eelt op je knieën

Een imam belt aan bij een huis. De deur wordt van het slot gehaald en wat blijkt: een dominee doet open. Het zou het begin kunnen zijn van een flauwe mop, maar in werkelijkheid is het een reclamespotje van Amazon.

Gladde jongens

De kerstcommercials zijn intussen alweer een paar weken op televisie te zien en ook Amazon maakte dit jaar weer een spotje, speciaal voor de kerstdagen (lees: kerstinkopen). Waarschijnlijk werkte er een flink team van gladde marketingjongens en -meisjes aan en ongetwijfeld worden er door dit spotje weer miljoenen extra binnengeharkt, maar daar gaat het me eigenlijk helemaal niet om. Waar het me om gaat is wat er in de rest van het filmpje gebeurt.

Stramme gewrichten

De dominee laat de imam binnen. Ze blijken goede vrienden te zijn. Er is thee, er wordt gepraat en gelachen, het is gezellig. Beiden zijn echter op leeftijd en daardoor heeft zowel de imam als de dominee duidelijk moeite met het gaan zitten en weer opstaan. De ledematen werken minder goed mee dan vroeger, de gewrichten worden stram. Als ze allebei weer hun eigen weg zijn gegaan, zie je de dominee en de imam nadenken over een kerstcadeautje voor de ander (dat natuurlijk bij de genoemde webwinkel vandaan moet komen). Ze denken hetzelfde, en uiteindelijk geven ze elkaar dan ook hetzelfde cadeau: kniebeschermers voor tijdens het bidden.

Eelt kweken

Voor mij laat dit spotje precies zien waar gelovigen elkaar kunnen vinden, waar we met elkaar in contact kunnen komen, wat we met elkaar gemeen hebben. En dan gaat het helemaal niet om winkels en cadeaus. Ongeacht in welke god men gelooft is er namelijk één grote overeenkomst: de bereidheid om op de knieën te gaan. Je bent niet zelf de grootste; er is een Iemand die oneindig meer inzicht en macht heeft dan jij. Dat maakt je bescheiden, dat maakt dat je eelt kweekt. Eelt op je ego en eelt op je knieën.

Gewone ontmoetingen

In een tijd van aanslagen en rechtszaken, een tijd waarin een heus ‘Manifest voor een christendom zonder moslimhaat’ uitvoerig gedeeld en becommentarieerd wordt, klinkt het misschien een beetje goedkoop. Erg makkelijk ook, om van achter je computer peis en vree de wereld in sturen.

Toch vind ik het de moeite waard. Juist omdát het in de praktijk zo ontzettend moeilijk is: dat knielen, dat eelt, die moeizame pogingen om afstand te doen van je eigen grote ik. Dat is waar onze paden elkaar kruisen – de paden van moslims en christenen, en zeker ook die van christenen onderling. Van baptist tot rooms-katholiek en van anglicaan tot hersteld hervormd, we zouden elkaar bij uitstek tegen moeten komen in die knielende houding. Niet alleen in de kersttijd die bol staat van zoetigheid en kitscherigheid, maar in elke gewone ontmoeting. In de kerk, op straat of aan de deur: een vonkje van herkenning en een spoortje van vrede. Het doet me denken aan een kerstlied.

Ik kniel aan uwe kribbe neer,
o, Jezus, Gij mijn leven!
Ik kom tot U en breng U, Heer,
wat Gij mij hebt gegeven.
O, neem mijn leven, geest en hart,
en laat mijn ziel in vreugd’ en smart
bij U geborgen wezen.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *