Oud en nieuw

Oud en nieuw valt voor mij vroeg dit jaar.

Sereniteit

Vandaag, 1 november, is het precies een jaar geleden dat de wederhelft en ik terug verhuisden vanuit Engeland naar Nederland. Het was een weloverwogen keuze waar we vrede mee hadden. Familie en vrienden dichterbij, oude hobby’s oppakken, allebei aan het werk … denk er een huis, een boom en een beest bij en je ziet voor je wat wij als ideaalbeeld hadden.

Met de terugkomst in Nederland hebben we inderdaad familie en vrienden weer min of meer om de hoek, oude gewoontes en bekende plekken binnen handbereik en eigenlijk alles wat ons hartje begeert. En toch voelde het ideaalbeeld vanaf het begin meteen al helemaal niet zo ideaal. Het voelde niet als thuis, niet zoals we het allemaal bedacht en verwacht hadden. Ons keurige koophuis, waarin nu echt nog maar een páár onuitgepakte dozen staan, biedt niet bepaald de sereniteit die velen associëren met het ‘gesettelde’ – oh, wat haat ik dat woord – leven.

Crisis

Ik dacht altijd dat er tussen puberteit en midlifecrisis een paar decennia zaten van doelgerichtheid, helderheid en puur levensgenot. Intussen weet ik echter dat er voor die periode ook gewoon termen zijn bedacht: quarter life crisis, dertigersdilemma, eigenlijk leef je altijd van crisis naar crisis.

En dat is helemaal niet zo’n ramp. Hoewel Van Dale het woordje ‘crisis’ omschrijft als een ‘gevaarlijke toestand’, is het in werkelijkheid afgeleid van het Griekse κρινομαι, wat zoveel betekent als scheiden of onderscheiden, schiften, beslissen. Een crisis is dus een moment van vaststellen wat wel of niet belangrijk is, van keuzes maken en knopen doorhakken. Geen wonder dat ik leeftijdsgenoten ook continu tussen dilemma’s en crises heen zie navigeren. Ik ben helemaal niet de enige, er is namelijk nogal wat te kiezen.

Eén procent

Zo kan het dan dus gebeuren dat je als twintiger inderdaad voldoet aan het huisje, boompje, beestje. Dat je in je rijtjeswoning zit, met een piepjong kersenboompje in de achtertuin en een hyperactieve hamster in je woonkamer. En dat je je toch afvraagt of dat het nu helemaal is. Dat het wringt, piept en kraakt. Dat je nóg eens het kaf van het koren wilt scheiden en dat je bijna moedwillig je volgende crisis opzoekt. Gewoon, omdat de wereld zoveel groter is dan je rijtjeshuis en omdat het leven zoveel meer is dan het kunnen ophoesten van een hypotheek. Omdat je ideeën hebt en dromen waarvan misschien maar één procent uit kan komen, maar die je daarom des te meer wilt koesteren en uitpluizen.

Ik ontdek steeds meer dat om iets echt goed uit te pluizen je soms gewoon maar iets moet gaan doen. Ergens heen gaan, misschien onderuitgaan, misschien blijven of juist weer terugkomen, en ook weer verder kijken. Pas als je de top van een heuvel bereikt hebt kun je zien wat erachter ligt. Pas dan weet je of je liever dezelfde weg terug loopt of je meer aangetrokken voelt tot het landschap dat vóór je ligt. Voor anderen ziet het er misschien een beetje vreemd uit, als je op die manier drie heuvels naast elkaar op en af loopt. Maar ik denk dat hoe meer je er beklimt, hoe beter je richtinggevoel wordt. (En hoe minder het je wat kan schelen dat anderen je staan aan te gapen.)

Boodschappen

Toen we net terug waren in Nederland droomde ik vrijwel elke nacht over de plek waar we in Engeland woonden. Ik droomde de Moors, ik droomde de kliffen, ik droomde het dorp, ik droomde zelfs de supermarkt. Soms kon ik de heimwee overdag prima loslaten, maar kwam hij ’s nachts onuitgenodigd weer terug en zag ik mezelf melk kopen bij de ASDA.

Af en toe gebeurt het nog steeds. Dan loop ik weer op het strand van Saltburn en zie ik de pier die zo belachelijk veel toeristen naar het dorp trekt. Het is ’s ochtends dan wel weer even wennen aan de vergezichten in de polder. Toch pak ik binnenkort die laatste dozen uit en dan zijn we officieel ‘gesetteld’. Tot nader order, tot de volgende crisis.

sam_2056

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *