Theoloog in slow motion

Zo loop je elke week een paar kilometer verder en denk je aan de 30 km als volgende richtpunt, en zo zit je vastgekleefd aan je bureaustoel. Nieuwe bezigheid: YouTube-filmpjes kijken van Amerikanen die met een vreselijk accent hun oplossing voor ‘runner’s knee laten zien. “You’re gonna want to feel this stretch alllll the way from your butt to your knee.” Yep.

Au

Na ruim drie jaar blessurevrij te hebben hardgelopen ging het vlak na de Dam tot Damloop dan toch mis. Halverwege een kort uitlooprondje, twee dagen na de bewuste zondag, voelde ik het in mijn rechterknie. Strekken: au. Buigen: au. Neerkomen: au. Ik heb weinig verstand van blessures, maar ik had wel zo’n vermoeden dat dit niet goed was.

Ik had natuurlijk direct naar de dokter kunnen hobbelen, maar de volgende dag zouden we naar Ierland vertrekken. Beetje in beweging blijven, zo dacht ik, dan loop ik het er wel weer uit. Toch ging dat in beweging blijven, zoals ik in mijn vorige blog al aangaf, niet bepaald pijnloos. Helaas voor mijn knie wilden we die vakantie echt veel zien en doen, en dus moest mijn arme gewricht dagelijks 10-20 km zien te verstouwen op heuvelachtig terrein. Slim? Mwa. Mooi? Jazeker!

Gezond verstand

Maar goed, nu die vakantie erop zit is het wel tijd om die knie – momenteel dus even omgedoopt tot ‘lopersknie’ – weer op te lappen. Ik overwoog nog even om de Gaasterlandtrail van 15 oktober eerst nog te lopen en daarna rust te nemen, maar mijn gezond verstand kreeg toch de overhand. Gelukkig heb ik nu iemand anders blij kunnen maken met een startbewijs op dit uitverkochte loopje (puur altruïsme, dat begrijp je) zodat ik lekker thuis mijn oefeningen kan doen. Want dat is nu wel even het devies: specifieke beenspieren trainen en oprekken, zodat de boel straks hopelijk weer draait als een zonnetje.

Ik was voorzichtig grootse plannen aan het smeden, maar die mogen dus even in de ijskast. Wel kan ik nu mooi aan mijn website werken. Een aparte trailrun-sectie stond al een tijdje in de planning en hopelijk gaat die er nu ook snel komen. Wees niet bang, ik verander niet van ‘theoloog onderweg’ in ‘theoloog annex fitgirl’. Zoals sommigen zich vreselijk kunnen opwinden over de meiden van The Green Happiness, zo heb ik mijn bedenkingen bij de zogenaamde ‘fitgirls’ die overal op het internet hun gespierde buiken en onmogelijke eet- en trainingsschema’s etaleren.

‘The best version of yourself’

Dat gaat dan onder het mom van spreuken als ‘become the best version of yourself’ of ‘gezond zijn is de basis voor geluk’. Natuurlijk, bewegen is prima en gezond eten ook. Maar een strakke buik, een ‘killerbody’, een 100% verantwoord dieet, het is niet de oplossing voor al je problemen. Sterker nog: ik denk dat de grotendeels dwangmatig klinkende artikelen (‘Waarom iedere fitgirl aan yoga moet doen’, ‘Waarom we allemaal hummus moeten eten’, …) niet altijd een even positieve uitwerking zullen hebben op de jonge vrouwen die naar zulke sites getrokken worden.

Genoeg daarover. Ik blijf dus ‘theoloog onderweg’, al ben ik nu even een theoloog die te voet flink afgeremd is. Dat rustig aan doen blijkt behoorlijk frustrerend. Best ironisch, gezien het gebed dat ik laatst de liefde verklaarde: ‘Slow me down, Lord. Slow me down!’

Gebed verhoord, zo vrees ik.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *