Iedereen dezelfde medaille

Een paar weken geleden kondigde ik het al aan: geheel ongepland zou ik vóór mijn volgende trailrun eerst nog mee gaan doen met de Dam tot Damloop. Het bedrijf van de wederhelft had nog startbewijzen over dus ja, dan ga je gewoon mee.

Asfalt, mensen, lawaai

Van tevoren had ik zo mijn twijfels. Ik verwachtte een massa-evenement met veel asfalt, veel mensen en veel lawaai. Alles waar ik voor wegvlucht als beginnend trailrunner zou ik moedwillig gaan opzoeken.

Asfalt: check. Klinkers en asfalt wisselen elkaar af. Een bijzondere uitdaging zijn de stukken bij de verzorgingsposten, waar platgewalste bekertjes, fruitschillen en sponzen bijzondere plakkaten vormen.

Mensen: check. Hoewel de massa’s voor de start en na de finish bijzonder slim in de goede richting worden geleid, is het tijdens het lopen druk. Echt heel druk. De tweede uitdaging bestaat dan ook uit het slalommen tussen de mensen door, zonder iemand te tackelen of getackeld te worden. In de laatste kilometer prijs ik me gelukkig met mijn reflexen, als ik op basis van iemands vreemde bewegingen een grote sprong maak en zo op het nippertje voorkom dat ik een half verteerd ontbijt over me heen krijg.

Lawaai: check. Dit vind ik misschien nog wel het lastigste. André Hazes gaat vloeiend over in Frans Bauer en wordt vervolgens overstemd door een drumband. Over smaak valt te twisten, ik begrijp best dat er mensen zijn die het gewoon gezellig vinden. Maar terwijl ik door die bijzondere klanken heen ren, realiseer ik me dat ik normaal altijd loop op het ritme van een liedje dat ik in mijn hoofd heb. Dat ritme gebruik ik voor mijn ademhaling en voor mijn stappen, en nu klopt daar helemaal niets meer van. De grootste uitdaging van de Dam tot Damloop is dus om een eigen ritme te vinden. Dat valt nog niet mee: ik begin te hard, daarna zakt m’n tempo weer teveel terug, ik versnel weer teveel, en zo ga ik als een auto met schakelproblemen de 10 Engelse mijlen door om uiteindelijk toch nog precies binnen mijn uiterste streeftijd te finishen.

Eén finishlijn

Het leuke van zo’n massaal evenement is wel dat je heel veel mensen ziet lopen op evenveel verschillende manieren. Jong en oud, dik en dun, groot en klein – een constante stroom op en neer deinende hoofden beweegt zich van startpunt naar finishlijn. Het lijkt wel een beetje op het leven. De een lijkt er op zijn gemakje doorheen te flierefluiten, de ander moet hard werken voor elke stap. De een geniet met volle teugen, de ander komt plichtmatig vooruit. De een is snel tevreden, de ander wil altijd meer. En hoe origineel eenieder ook denkt te zijn, uiteindelijk ga je allemaal over één en dezelfde finishlijn, sta je allemaal op dezelfde plek uit te puffen en krijg je allemaal dezelfde medaille. Sponzen, slalommen, Frans Bauer? Bijzaak.

Next up: 15 oktober, Gaasterland Trail, 20,5 km.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail