Een glimlach in Taizé

Een week in Taizé is elk jaar anders; je komt met nieuwe vragen en ontmoet nieuwe mensen. Dit jaar waren sommige van die nieuwe mensen wel heel bijzonder.

Benauwd

De eerste keer dat ik ze zag lopen moest ik even slikken. Soldaten. In Taizé. Mijn idyllische beeld van een groene heuvel waar alles rust, vrede en harmonie uitstraalt, werd ruw verstoord. Ik kreeg het benauwd en wist niet waar ik moest kijken. Wat deden deze mannen hier, met hun donkere zonnebrillen, helmen en geweren?

De broeders wilden er niet teveel aandacht aan schenken. Een korte uitleg bij het ontvangst volstond: in heel Frankrijk zijn veiligheidsmaatregelen genomen, waardoor onder andere rond gebedsplaatsen soldaten aanwezig zijn die patrouilleren. Taizé is een gebedsplaats, voilà.

Controle

Ontvangst in Taizé (bron: Instagram Taizé)

Het werd afgeraden om bagage onbeheerd te laten liggen, wat mij enigszins deed gniffelen. Bij aankomst en vertrek is het in Taizé meer regel dan uitzondering dat je je spullen onbeheerd ergens achterlaat. Je hebt wel belangrijker dingen aan je hoofd. Ook was het nu niet langer toegestaan om (rug)tassen mee te nemen in de kerk, tenzij je bereid was hem te laten controleren bij binnenkomst.

Dat laatste stelde mij ineens weer gerust. Mijn rugtas werd namelijk elke keer trouw gecontroleerd door het speciaal daarvoor opgetuigde vrijwilligersteam. Geen beveiligers, maar glimlachende Taizégangers dus, die drie keer per dag een blik wierpen op mijn groeiende voorraad papieren, mijn persoonlijke rol wc-papier en de rest van de troep die ik nodig dacht te hebben gedurende de dag.

Glimlach

Die glimlach, dat maakt het verschil. En die glimlach miste ik toen op een middag – een aartsbisschop was zojuist gearriveerd – plotseling twee groepen soldaten patrouilleerden en óók de gendarmerie van de partij was. Zonnebrillen ontnamen me het zicht op hun ogen, hun handen rustten op hun geweren. Ze keken wat ongemakkelijk rond naar al die jongeren die in hun discussiegroepjes praatten over het thema van die dag. Hoewel elke patrouille van tevoren was rondgeleid door een vriendelijke broeder die hen probeerde in te leiden in de gang van zaken op een normale dag, leken de soldaten in eerste instantie toch verbaasd over de georganiseerde chaos die Taizé zo kenmerkt.

De patrouilles liepen hun rondje en kwamen een klein uur later weer voorbij. Wij stonden inmiddels in de rij – het was 5 uur ’s middags: tijd voor de authentieke, mierzoete Taizéthee. Er was iets veranderd in dat uurtje tijd. De handen rustten onveranderd op de geweren, maar de zonnebrillen waren af. Er was oogcontact. Meer nog, er was een glimlach. Welkom in Taizé.

Mijn discussiegroepje dit jaar
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail