Boemerangkinderen en cement-studenten

Die jongeren van tegenwoordig, watjes zijn het. Ze zijn verwend, onzelfstandig en vluchten maar zo terug naar moeders pappot. Hoe volwassen zijn ze eigenlijk?

Boemerangkinderen

Ik voelde me persoonlijk aangesproken toen ik gisteren verschillende nieuwsberichten (Trouw, NOS) las over ‘boemerangkinderen’: nestverlaters die na een tijdje om uiteenlopende redenen besluiten om weer bij hun ouders te gaan wonen. Uitvliegen is tegenwoordig niet meer definitief, de deur bij pa en moe staat altijd open. En dat maakt die boemerangkinderen wel een beetje zwak, zo proefde ik in de berichtgeving. Veel jongeren maken de keuze om (tijdelijk) terug te keren naar moeders (of vaders) pappot wel erg gemakkelijk.

“Ze hebben niet geleerd om door te zetten, zelfstandig te zijn, genoegen te nemen met wat minder. Ze hebben weinig incasseringsvermogen, stellen hoge eisen, die niet bij hun leeftijd past.”
(Trouw, 12 mei 2016)

Verdedigen

In zekere zin ben ik ook zo’n boemerangkind. Ik hoor bij de ongeveer 10% die tijdelijk terugkeert naar het ouderlijk huis na een tijd in het buitenland gewoond te hebben. En daarom voelde ik de behoefte om me te verdedigen. Ik had de neiging om van alles te zeggen over de zelfstandigheid die je nodig hebt wanneer je in het buitenland wilt gaan wonen, en over de overbruggingsperiode bij terugkomst wanneer je merkt dat de bureaucratie niet zo snel werkt als jijzelf.

Ik hield me gisteren in. Want waarom zou je je verdedigen als niemand je heeft aangevallen? Zul je zien dat je inderdaad aangesproken wordt op een gebrek aan incasseringsvermogen… En misschien ben ik wel helemaal geen boemerangkind en hoor ik volgens de statistieken alweer bij een andere groep die vast ook weer zo haar gebreken heeft.

Cement-student

Ik hield me in, en werd beloond. Vanochtend verscheen op de voorpagina van Trouw een ander artikel over grofweg dezelfde leeftijdsgroep. De kop: “De student is het cement in de samenleving”. De generaliseringen van gisteren blijken vandaag een positieve keerzijde te krijgen. Naast boemerangkinderen bestaan er namelijk ook de zogenaamde ‘cement-studenten’ (wie verzint die termen, vraag je je af).

“… In angstig en gepolariseerd Nederland zijn het vooral de studenten die met een open blik, zonder vooroordelen en met enige nieuwsgierigheid de probleemwijken intrekken. Studenten zijn jong, vol energie, ontwikkeld, op zoek naar goedkope woonruimte én naar nieuwe ervaringen. … Ze voelen zich juist aangetrokken door de diversiteit van de stad. Er zijn niet veel andere groepen die dit ook hebben.”
(Trouw, 13 mei 2016)

Ik ben dan wel geen student meer, maar toch voel ik de behoefte om schouderklopjes uit te delen. Aan de studenten van nu, die op verschillende plekken in de rij staan om hun steentje bij te dragen aan de maatschappij. Het is een soort sociale dienstplicht, zonder dat de overheid die ooit heeft ingevoerd. En dat met een gebrek aan zelfstandigheid, doorzettingsvermogen, incasseringsvermogen en allerlei andere deugden. Misschien zit er toch iets goeds in die pappot bij pa en moe.

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *