De snelste hardloper

Prediker 9:11-12

11 Ik heb onder de zon opnieuw gezien dat niet altijd een snelle hardloper de wedloop wint, een sterke held de oorlog, dat hij die wijs is niet altijd zijn brood heeft, en hij die inzicht heeft de rijkdom, hij die bekwaam is het respect. Zij allen zijn afhankelijk van tijd en toeval.
(Prediker 9:11, NBV)

Middenmoot

Vorig jaar liep ik een trail run in Saltburn-by-the-Sea, mijn woonplaats op dat moment. Ik had me goed voorbereid: de afstand mocht geen probleem worden, ik had genoeg getraind met hoogteverschil en had de week van tevoren goed uitgerust. Aan de start keek ik eens om me heen en ik concludeerde dat ik wel in de middenmoot moest kunnen eindigen.

Bij vertrek bleek inderdaad dat een deel van de lopers een stuk sneller was dan ik. Grote, sterke mannen waren het. Ik zag het al aan hun uitrusting en hun ontspannen blik: deze mensen weten waar ze mee bezig zijn, dit is een eitje voor hen.

Ervaren mannen

Toch was er één probleempje. Deze mannen, hoe getraind ook, wisten de weg niet. De route stond dan wel aangegeven met lintjes, maar het was de bedoeling dat je ook zelf het kaartje en de beschrijving op zak had zodat je zelf je weg zou kunnen vinden. Bij de eerste de beste splitsing ging het mis. De voorste lopers kozen rechts, terwijl we volgens de route naar links zouden moeten afbuigen.

Had ik even mazzel – ik kende dit pad, ik liep hier zo vaak. Ik had gezien waar de route langs moest komen en er kon geen twijfel over bestaan dat je bij deze splitsing linksaf moest gaan.

Het rare is dat ik in eerste instantie toch vertrouwde op die ervaren mannen met hun vastberaden blik. Ik draafde achter ze aan de verkeerde kant op. Gewoon, omdat ik dacht dat zij het wel zouden weten. Omdat ik dacht dat zij als koplopers echt niet zomaar het hele wedstrijdveld de verkeerde kant op zouden leiden.

Kudde schapen

Een paarhonderd meter verder realiseerde ik me dat we als een kudde schapen de verkeerde weide in stormden. Ik keerde om en begon terug te lopen naar de splitsing, om nu de goede kant op te gaan. De tegemoetkomende lopers keken me wat verward en tegelijkertijd meewarig aan toen ik riep: “We’re going the wrong way, you need to go back!”

Niet iedereen geloofde me onmiddellijk. Misschien kwam het door mijn vreemde accent of mijn lichtelijk amateuristische uitrusting. Misschien hanteerden ze een of ander democratisch principe. Het duurde in ieder geval een tijdje voordat ik – nadat ik nu wél de juiste afslag had genomen – weer lopers achter me hoorde.

Uiteindelijk bleek dat ook de anderen de keuze hadden gemaakt om toch om te keren. Nou ja, niet iedereen. Het waren vooral de vrouwen. Een deel van de snelle, ervaren mannen bleek tot aan het volgende dorp te zijn doorgelopen, waar dan toch echt tot hen doordrong dat er ergens iets mis was gegaan.

Top 3

Ze besloten terug te lopen naar het startpunt om daar de top 3 te zien finishen.

Bij zo’n gemengde race bestaat de top 3 normaal gesproken altijd uit drie mannen. Deze keer niet. Misschien werd er wel geschiedenis geschreven op 16 augustus 2015 in Saltburn-by-the-Sea. De eerste drie lopers waren vrouwen. Twee daarvan waren Britten met een accent dat je alleen in Noordoost-Engeland hoort. De andere was geen Brit. Haar accent vond men maar lastig te plaatsen, haar uitrusting was ietwat amateuristisch. Toch nam ze vol trots haar prijs in ontvangst.

Het is niet altijd de snelste hardloper die de wedstrijd wint, we zijn allen afhankelijk van tijd en toeval. En dat kan ook in je voordeel werken.


Dit blog maakt deel uit van een serie over Prediker. Lees hier de andere delen.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

1 thought on “De snelste hardloper”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *