Door de ogen van een kind

De laatste tijd gebruik ik de lokale bibliotheek nog wel eens als tijdelijke werkplek – een rustige plaats met relatief goed internet en weinig afleiding.

Hoewel, rustig? De bibliotheek is gekoppeld aan een troosteloos winkelcentrum waar hangjongeren en hangouderen elkaar afwisselen, afhankelijk van het tijdstip. Op woensdagmiddag is het vaak druk met schoolkinderen. Sommige kinderen vormen luidruchtige groepjes met leeftijdgenoten, anderen komen aan de hand van opa of oma aangeschuifeld. De groepjes zijn vooral druk met foto’s en filmpjes op hun telefoons, de eenlingen kijken meer om zich heen.

De bibliotheek bevindt zich op eenhoog. Zodra je de trap opgeklommen bent is links de bibliotheek en rechts een glazen wand die uitzicht biedt op het overdekte winkelcentrum met zijn rondhangende rokers, zijn te dure buurtsuper en zijn fotograaf die met schreeuwende letters op een zelfgemaakt bord laat weten dat “de kermisfoto’s weer binnen zijn” – ja, we bevinden ons nog steeds in West-Friesland.

Op een grijze woensdagmiddag beklimt een jongetje met zijn oma de trap naar de bibliotheek. Ze komen aan op de eerste verdieping, allebei hijgend van de inspanning. De aandacht van het jongetje wordt direct getrokken door de glazen wand aan zijn rechterhand.

“Wow, kijk eens hoe mooi het hier is!”

– “Ja hè, nou, gaan we nu naar de bieb.”

“Maar oma, kijk dan, kijk hier dan hoe mooi!”

– “Dat weet ik jongen, maar oma heeft dat al eens gezien. Kom, oma gaat naar de bieb.”

“Ik wil hier blijven, vanaf hier kan ik de hele wereld zien!”

– “Ja jongen, en ik wil nu mijn boeken inleveren.”

Hoe zeggen ze dat ook alweer, in goed Nederlands? Beauty is in the eye of the beholder.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *