Na de zomer

In de nacht van zondag op maandag werd de korte documentaire Na de zomer uitgezonden. Het zou een bijzonder inkijkje moeten geven in de denkwereld van ‘refo-jongeren’. Dat wilde ik natuurlijk niet missen.

Zondagsrust

De documentaire werd bij wijze van uitzondering uitgezonden om 00.10 uur, zodat technisch gezien de zondagsrust niet in het geding zou komen. Toch vond ik het een nogal onchristelijk tijdstip – ik wachtte dan ook netjes tot maandagochtend.

Na de zomer volgt een stuk of vijf jongeren die in de examenklas van een reformatorische middelbare school zitten in hun dagelijks leven, en met name in hun gebed. Ik verwachtte heel wat – een kijkje in het hoofd van ‘refo-jongeren’, dat is niet niks – maar eigenlijk weet ik een half uur lang niet echt waar ik naar zit te kijken. Ik zie losse beelden en hoor zachte stemmen, een paar typisch ‘gristelijke’ gezinstafereeltjes komen voorbij en dat is het wel.

Orgelpraat

Aan de ene kant fijn om geen sensatiejournalistiek te zien en gewoon de werkelijkheid (die nu eenmaal vaak behoorlijk saai is), maar ik mis iets. Ik mis de dingen die pubers doen, ik mis beweging, bedrijvigheid, gewoel en gejoel. Alles lijkt zo sereen en bedrukt dat ik me bijna niet kan voorstellen dat dit de hele werkelijkheid is.

Als jongens onderling discussiëren over de grootte van… een orgel – “Ja oké, ik bedoel, maar is het echt een groot orgel of is het een of ander prutsorgeltje?” – en onderweg op de fiets lekker genieten met “Psalm 68 met bovenstem” in hun oor, dan bekruipt me toch het gevoel dat je niet alles te zien krijgt. Niets mis met orgelpraat en ik geloof best dat ook jongeren oprecht kunnen genieten van psalmgezang op hele noten, hoor. Maar ik kan me niet voorstellen dat er niet méér gebeurt in het leven van bijna-studenten. Ook als het refo’s zijn.

Net mensen

Het leven van de scholieren is net zo bedaard als hun gebed. Ik denk dat dat is wat mij met een onbevredigd gevoel achterlaat. Bij Jinek op de bank liet één van de meisjes die in de documentaire voorkomt vallen dat refo’s “ook net mensen zijn”. Dat geloof ik van harte, maar helaas komt dat in de documentaire nu net niet in beeld. Refo-jongeren kijken toch ook wel eens filmpjes op YouTube, praten toch ook wel eens over voetbal en gaan toch ook wel eens naar een (beschaafd) examenfeestje? Waar zitten de pijnpunten tussen het leven binnen en buiten de veilige refokring, tussen voor en na de zomer? Dat krijg je nu juist niet te zien.

Er schijnt nog een vervolg te komen op deze documentaire. Eentje waarin je kunt zien hoe het de jongeren afgaat zodra ze in het studentenleven beland zijn. Misschien is na de zomer alles anders geworden. Ik ben nu toch wel benieuwd.

P.S. Ik bewonder de scholieren die zo moedig waren om hun persoonlijke gebeden te laten vastleggen. Dat zouden niet veel mensen hen durven nadoen. Ik zeker niet.

Voor de liefhebber: een heus Biblebelt Bazen fragment van de uitzending van Jinek.

[facebook id=”1024167200962988″ align=”center” mode=”normal” autoplay=”no” maxwidth=”600″]

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *