Dag jaar

Als het einde van december in zicht komt is er geen ontkomen aan: jaaroverzichten. Er wordt teruggeblikt, vooruitgekeken en weer teruggeblikt.

Balans opmaken

Hoogtepunten en dieptepunten worden breed uitgemeten en vervolgens weer in lijstjes samengevat. De tien meest gelezen artikelen worden nog eens opnieuw geplaatst, de foto’s met de meeste likes krijgen een ereplekje en alle winnaars en verliezers van het afgelopen jaar passeren nog eenmaal de revue.

Meestal houd ik daar stiekem wel van. Lijstjes maken, weemoedig terugblikken op wat is geweest, plannen maken, het is allemaal wel aan mij besteed. De jaarwisseling maakt het leven ook voor heel even lekker overzichtelijk. Je maakt de balans op, zet een streep onder het oude en begint met het nieuwe. Goede voornemens worden afgestoft en de mogelijkheden voor het nieuwe jaar liggen open.

In de praktijk valt dat dan natuurlijk toch vaak een beetje tegen. Zo’n jaarwisseling is ook maar een kunstmatig punt in de tijd. Muizenissen van 31 december zitten op 1 januari nog steeds in je hoofd en vastgeroeste gewoontes verhuizen ook gewoon mee naar het nieuwe jaar. Maar toch, dat nieuwe jaar geeft soms net dat zetje om een poging te wagen en met een schone lei te beginnen: het is tijd voor iets nieuws.

Vreemde droom

Aan het einde van dit jaar valt het zelfs voor een lijstjesliefhebber als ik nog niet mee om de balans op te maken. Begin 2014 vertrokken mijn man en ik naar Engeland, vorige maand keerden we weer terug – en ergens tussen Engeland en Nederland ben ik het overzicht kwijtgeraakt. Ik weet niet meer precies waar ik blij van word, waar ik trek in heb en waar ik wil zijn. Het afgelopen jaar lijkt een vreemde droom die bij het wakker worden alweer half vervlogen is, en waarvan in de loop van de dag dan soms weer flarden door je gedachten schieten.

Toch staan sommige hoogtepunten van het afgelopen jaar me nog helder voor de geest – met name de letterlijke hoogtepunten tijdens de talloze tochten die we maakten door Wales, Engeland en Schotland. Vrijwel wekelijks had ik het gevoel een schilderij binnen te stappen. We zagen adembenemende uitzichten die de tijd even stil deden staan en we konden geen genoeg krijgen van zoveel schoonheid binnen handbereik. Toch namen we daar afscheid van, want buiten die schilderijen viel het dagelijks leven niet altijd mee. Familie, vrienden, werk, en allerlei praktische overwegingen winnen het voorlopig van al het natuurschoon van 2015. Maar wat was het mooi en goed.

Iets nieuws

En nu is het tijd voor iets nieuws. Veel nieuws. Wat precies, dat zal de tijd steeds meer leren. In 2016 hoop ik op deze plaats in ieder geval verder te gaan met Prediker, om dat af te kunnen sluiten en daarna andere ideeën te kunnen uitwerken die al enige tijd op te plank liggen. In januari zal daarom toevallig deze uitspraak naar voren komen:

Alles wat ik vond is dit: de mens is een eenvoudig schepsel. Zo is hij door God gemaakt, maar hij heeft talloze gedachtespinsels. (Prediker 7:29)

Dag jaar, bedankt voor alles.

SAM_2123.1

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *