Tijd voor licht

Komende zondag is het de eerste zondag van advent – een periode die wel eens een ondergeschoven kindje dreigt te worden. In de veertigdagentijd vasten we erop los, maar met advent komt het soms niet veel verder dan een flitsende aftelkalender voor basisschoolkinderen. En passant steken we een kaarsje aan, we mompelen er een paar versregels bij en dat was het dan wel weer.

Sluit deuren en ramen

Gek eigenlijk. Het lijkt er de laatste tijd op alsof we beter zijn in gezamenlijke soberheid en collectieve rouw dan in gemeenschappelijke vreugde en gedeelde hoop. Je kan ook maar beter niet te vrolijk doen, want de tijdgeest is er nu eenmaal niet naar om met de armen in elkaar gehaakt te zingen en te doen alsof de wereld mooi is. De realiteit is hard: de afkorting MH17 is een begrip geworden, IS slaat om zich heen, vluchtelingen zoeken een veilig heenkomen, het klimaat gaat steeds verder naar de knoppen en tot overmaat van ramp kwalificeert Nederland zich ook nog eens niet voor het EK. Er is weinig om voor te juichen en dus doen we dat ook maar niet.

We kunnen ons beter terugtrekken in onze huizen met de deur op slot, het licht uit en een willekeurige vlag als profielfoto op Facebook. Eén minuut stilte is niet genoeg om alle ellende te verwerken. Misschien kunnen we advent in jaren als deze beter gebruiken als een soort tweede vastenperiode, om vier weken stil te zijn en ons te bezinnen op het leed in de wereld.

Gordijnen open

Een logische reflex bij naderend gevaar: sluit deuren en ramen. Toch zou in de adventsperiode exact het tegenovergestelde moeten gebeuren. Advent komt niet voor niets van het Latijnse advenire: naar iets of iemand toekomen. Jezus had lekker hoog en droog naast zijn Vader kunnen blijven zitten, maar hij ging als kwetsbaar baby’tje de grote boze wereld in. Hij kwam naar ons toe en koos dus voor een alles behalve logische reflex. Niet binnen blijven zitten omdat het regent, maar naar buiten gaan om in de plassen te stampen en hier en daar een paraplu uit te delen. Niet in het donker gaan kniezen, maar (inderdaad) een kaarsje aansteken – als het even kan zelfs met de gordijnen open.

Of het nu komt door alle nieuwsberichten over noodtoestanden en gevaren, door het grijze weer, door de sombere gezichten op straat of door mijn eigen gePrediker, een ding staat vast: ik ben wel klaar met druilerige zwaarmoedigheid. Kom maar op met advent! Licht in plaats van donker, licht in plaats van zwaar. Ik ben er wel aan toe. Mét kinderversje op zondag, waarom ook niet.

 

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

1 thought on “Tijd voor licht”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *