Eén kerk, twee diensten

Meestal zitten ze in onze kerk netjes apart in hun eigen dienst: de first service people en de second service people. Er zijn elke zondag namelijk twee kerkdiensten, die best wel een beetje van elkaar verschillen. Ieder z’n ding, helemaal prima, maar in de zomermaanden worden die twee diensten samengevoegd…

High churchlow church

Nu is het niet zo dat dan meteen de hel losbreekt hoor, men kan goed met elkaar door één deur, maar ongemakkelijk is het wel. De eerste dienst is normaal gesproken namelijk wat meer high church – die stroming binnen de Church of England is wat conservatiever en neigt enigszins naar het rooms-katholieke met relatief veel aandacht voor rituelen, liturgie en vaste vormen. Aan de andere kant heb je dan de tweede dienst, die wat meer low church is en waar de mensen meer op hebben met de evangelicals – meer gericht op persoonlijke beleving, getuigenissen, moderne muziek en afwisselende vormen.

Je begrijpt wel waar wij als twintigers uiteindelijk beland zijn. Juist, bij de eerste dienst. We trekken de gemiddelde leeftijd daar aardig naar beneden, maar je moet toch wat. Als gereformeerd gewoontedier is het nu eenmaal moeilijk wennen aan een dienst waar je mag praten, bidden en lopen wanneer je wilt en waar je soms zelfs – de horror – in groepjes wordt ingedeeld om over een onderwerp te praten of voor elkaar te bidden.

Babylonische spraakverwarring

De mensen die naar de eerste dienst gaan (first service people) en de mensen die naar de tweede dienst gaan (second service people) hebben op zich geen principiële bezwaren tegenover elkaar, zolang ze zelf maar niet met de andere dienst opgezadeld worden.

En daar wordt het in de zomermaanden dus interessant. Voeg high en low, first en second service samen en je krijgt een soort Babylonische spraakverwarring in alle mogelijke onderdelen van de dienst. De first service people staan op als de predikant de kerkzaal binnenkomt, terwijl de second service people het zich gemakkelijk maken en hun onderlinge gesprekken langzaamaan beginnen af te ronden (of niet). De second service people zingen enthousiast mee met de laatste worship-hits, terwijl bij de first service people massaal gehoorapparaatjes beginnen te piepen. De second service people swingen erop los met de handen in de lucht, terwijl de first service people zich laten terugzakken in de banken en zich afvragen hoe vaak ze nog moeten zingen dat God awesome is.

De first service people zeggen braaf de zinnetjes op die normaal gesproken in hun liturgie thuishoren, terwijl de second service people geen idee hebben waarom “Thanks be to God” het antwoord zou zijn op het “This is the Word of the Lord” van de voorlezer. De first service people weten exact hoe ze in de rij moeten gaan staan voor de communie, terwijl de second service people het complete systeem in de war gooien. Van de second service people willen enkelen graag tijdens de dienst de microfoon ter hand nemen om te vertellen over hun bekering of over een woord of beeld dat zij zojuist van God ontvangen hebben, terwijl de first service people verwoed in hun boekjes zoeken waar dat onderdeel beschreven staat.

Dokter-in-de-knoop

Heerlijk. Wij zijn nog niet zo erg ingeburgerd in één van beide diensten, dus op ons gemakje observeren wij wat er gebeurt en maken een inschatting van op welke punten het nog interessant kan gaan worden. De preek gaat een beetje langs me heen door de rondrennende kinderen – dat heb je in de eerste dienst dan weer niet – maar één tekst blijft in mijn gedachten rondzingen: 1 Korintiërs 12.

12 Een lichaam is een eenheid die uit vele delen bestaat; ondanks hun veelheid vormen al die delen samen één lichaam. Zo is het ook met het lichaam van Christus.
18 God heeft nu eenmaal alle lichaamsdelen hun eigen plaats gegeven, precies zoals hij dat wilde. 19 Als ze met elkaar slechts één lichaamsdeel zouden vormen, zou dat dan een lichaam zijn? 20 Het is juist zo dat er een groot aantal delen is en dat die met elkaar één lichaam vormen. 21 Het oog kan niet tegen de hand zeggen: ‘Ik heb je niet nodig,’ en het hoofd kan dat evenmin tegen de voeten zeggen.
(1 Korintiërs 12:12,18-21)

Blijkbaar hebben al die mensen met elk hun eigen gekke gewoontes elkaar dus toch nodig. De één is nu eenmaal meer in zijn element met beide handen in de lucht, de ander komt beter tot zijn recht met beide voeten op de grond. Dat al die lichaamsdelen soms een soort dokter-in-de-knoop met elkaar spelen, dat hoort er dan volgens mij gewoon bij. De zomer loopt alweer op zijn einde – dat maakt het in onze gemeente in ieder geval weer een stuk eenvoudiger.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

2 thoughts on “Eén kerk, twee diensten”

  1. Kerkscheuringen…niets van geleerd?! Zo tegenstrijdig dit soort gedrag. Ook binnen het Protestantisme tussen Hervormd en Gereformeerd botert het net altijd. Mijn ervaring is dat alle verandering gewoon veel tijd nodig heeft..jammer genoeg. En nooit opgeven omdat anderen er moeite mee hebben hoor! 🙂

    1. Ja, ik hoop altijd dat het met de komst van nieuwe generaties wel beter wordt… hoewel, koppige mensen houd je volgens mij altijd. Maar op plekken als Taizé komt bijvoorbeeld wel alles en iedereen samen zonder gedoe, dat biedt toch hoop!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *