Vallende helden

Elk jaar volg ik de Tour de France. En elk jaar neem ik me voor om ook de rest van het wielerseizoen te volgen, maar dat komt er uiteindelijk nooit van. Zo’n grote wielerfan ben ik blijkbaar ook weer niet. Toch blijft één verschijnsel mij elk jaar weer fascineren: valpartijen.

Smullen

Op zich is het niet zo verwonderlijk dat er valpartijen ontstaan in grote rondes als de Tour de France. Als je dik honderd nerveuze mannen heel hard heel dicht op elkaar laat fietsen dan is het niet zozeer de vraag of ze zullen vallen, maar vooral wanneer. De belangrijkste vraag komt echter pas nadat de zwaartekracht haar werk heeft gedaan: wie blijft liggen, wie heeft pijn, wie staat op, wie rijdt door?

Gisteren voltrok zich ook weer zo’n tumultueuze valpartij, met een flink aantal botbreuken en schaafwonden als gevolg. Als brave kijker wil je het natuurlijk niet toegeven, maar eigenlijk smullen we er met zijn allen van. Natuurlijk niet als er echt iets ernstigs aan de hand is, maar wel als we zien dat een renner in zijn aan flarden gescheurde pakje toch weer zijn zadel bestijgt.

Johnny-Hoogerland-Tour-de-France-2011
Johnny Hoogerland veroverde in 2011 de bolletjestrui, ondanks zijn 33 hechtingen

Een paar jaar gelden was heel Nederland op slag fan van Johnny Hoogerland toen hij met prikkeldraadafdrukken in zijn bil alsnog verder fietste. Gisteren leefde men mee met onder andere Laurens ten Dam – “die schouder zit terug volgens mij, en ik denk als-ie eenmaal terug zit dan zit-ie terug en zal het wel gaan”. Ten Dam besloot vandaag gewoon weer op de fiets te stappen en op de een of andere manier zien we dat graag. We kijken graag naar mannen die hoge doelen stellen, vallen, zich bezeren, opstaan en doorgaan. We maken er overzichtjes van en vergapen ons aan de verwondingen. En of ze dan winnen of niet, dat maakt ons niet eens zoveel meer uit.

Drama ten top

Tom Dumoulin moest gisteren afstappen en dat maakt nogal wat los. Bijvoorbeeld bij Thijs Zonneveld. Toen ik vanochtend zijn column las realiseerde ik me eens te meer hoezeer wielrenners vergoddelijkt worden en hoe het wielrennen gedramatiseerd wordt. Helemaal tijdens de Tour.

Vergelijk

Je gezicht is zo wit als het shirt dat je draagt. Je houdt je linkerarm vast alsof hij van glas is, alsof hij er elk moment af kan vallen. De pijn in je schouder is niet te harden. Bij iedere ademteug krimpt je maag ineen. Je wilt schreeuwen, vloeken, tieren, huilen, stampen – maar het enige dat je kunt is zitten.
(Bron)

met

Hij werd mishandeld, maar verzette zich niet
en deed zijn mond niet open.
Als een schaap dat naar de slacht wordt geleid,
als een ooi die stil is bij haar scheerders
deed hij zijn mond niet open.
(Jesaja 53:7)

Dat is dus het leven van een held, of het nu een gewone mens betreft of een God-mens. Drama ten top. In stilte lijden, niet klagen, en uiteindelijk je pijn overwinnen. Juist wanneer je doelbewust risico’s neemt, valt en het nodige letsel oploopt werk je aan je heldendom.

Het gras verdort

Toch grappig dat Thijs Zonneveld zijn column eindigt met “Jouw Tour eindigt op dit dorre, gele gras”. Dat doet me denken aan een bijzonder oud boek, waarin ook iets staat over gras dat verdort. Daar zit hem dus het verschil tussen het heldendom van de mens en het heldendom van Jezus de God-mens. Die hele Tour de France is in wezen dus ook maar relatief. Hoewel, vandaag nog even niet. Deze etappe is écht belangrijk. Die van morgen ook trouwens, en…

De Tour houdt niet eeuwig stand, maar de komende paar weken is hij toch echt even prominent aanwezig. En ik moet hem wel volgen, ik kan niet anders – hij wacht nu eenmaal op niemand.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

1 thought on “Vallende helden”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *