Charlie Charlie Challenge

Als een filmpje, foto of ander verschijnsel in no time alle sociale media beheerst, dan zijn er meestal twee opties: het gaat om iets wat echt heel goed, leuk of grappig is, of het gaat om een stunt waar een heel slim persoon of bedrijf achter zit.

In het geval van de ‘Charlie Charlie Challenge’ is het een beetje onduidelijk. Misschien gaat het om een marketingtruc voor een horrorfilm waarin een demon met de naam Charlie een rol speelt, maar het kan ook zo zijn dat hier niets van waar is en dat tieners van over de hele wereld de Charlie Charlie Challenge nu eenmaal een leuk spelletje vinden.

Niets nieuws onder de zon

Eigenlijk is er natuurlijk niets nieuws onder de zon. Ook op de keurige, christelijke middelbare school waar ik naartoe ging werd door klasgenoten wel eens geëxperimenteerd met glaasje draaien, wat over het algemeen ontzettend cool en tegelijk vreselijk eng gevonden werd. Het grote verschil is dat Facebook en Twitter toen nog niet bestonden, waardoor sterke verhalen niet veel verder kwamen dan de rand van het schoolplein.

Maar nu hebben tieners mobieltjes met camera’s, heeft de geest een eigen hashtag en vliegen beelden in een fractie van een seconde de hele wereld over. Daardoor kan de rage zich razendsnel verspreiden, evenals de angst onder zowel jongeren als hun ouders.

Het succes van de hype zou hem kunnen zitten in het spelelement. Een ‘sessie’ begint standaard met de vraag “Charlie, Charlie, can we play?” en moet beëindigd worden met “Charlie, Charlie, can we stop?”. Een beetje hetzelfde idee als vroeger met verstoppertje: het begon met “mag ik meedoeeen?” en je moest officieel uit het spel stappen door “a, b, c, ik kap ermee” te zeggen. De simpele benodigdheden van de Charlie Charlie Challenge dragen ook bij aan het spelgehalte: twee potloden en een vel papier, dat heb je op school altijd bij de hand. Daardoor lijkt het een soort boter-kaas-en-eieren 2.0, het tijdverdrijf bij uitstek voor verveelde leerlingen.chalng_Detailfoto

Speelkameraadje

En dus doen al een paar weken lang kinderen van over de hele wereld mee aan een challenge die op het eerste gezicht veel weg heeft van een spelletje, maar die bij nader inzien toch niet altijd alleen maar voor plezier zorgt. Want soms draaien de potloden op zo’n manier dat er iets negatiefs uitkomt, of er gebeurt tijdens het spelletje iets vreemds wat wordt toegeschreven aan speelkameraadje Charlie. Het gevolg: bange kinderen, bezorgde ouders, slapeloze nachten.

Ik denk zelf dat veel van de ‘onverklaarbare’ gebeurtenissen die tijdens de spelletjes met Charlie plaatsvinden niet komen door een (al dan niet) Mexicaanse geest, maar door een raam dat ergens open staat, door de zwaartekracht, of door de trillingen van een schoolbord drie lokalen verderop. Toch blijft er een grote ‘maar’.

Ook al zouden er wereldwijd slechts tien kinderen zijn die door de Charlie Charlie Challenge geobsedeerd raken met de geestenwereld en/ of doodsangsten uitstaan, dan zijn het er alsnog tien te veel. Ik ga er namelijk vanuit dat geesten werkelijk bestaan en dat zij niet het meest ideale gezelschap zijn om spelletjes mee te spelen. In de Bijbel wordt niet voor niets in felle bewoordingen afstand gedaan van alles wat te maken heeft met toveren, waarzeggen, geesten raadplegen, etc. Bijvoorbeeld wanneer Israël bijna het beloofde land binnengaat, in Deuteronomium 18:9-13.

De kant van het licht

Het gaat er helemaal niet om of de Charlie Charlie Challenge een leuk spelletje is en of het wel of niet ‘werkt’, het gaat erom dat we die Mexicaanse geest helemaal niet nodig hebben. God roept mensen op om anders te zijn en om keuzes te maken die afwijken van de grote meute. Af en toe heb ik geen flauw idee wat dat precies inhoudt, maar in dit geval is er geen twijfel over mogelijk. De keuze is heel helder – zelfs voor verwarde pubers.

God is licht, er is in hem geen spoor van duisternis.
(1 Johannes 1:5)

Alles waar ook maar een snippertje duisternis in te herkennen valt is niet van God. Of het nou gaat om draaiende glaasjes of bewegende potloden, het heeft een duister randje. Waar dat randje precies vandaan komt en wie of wat er nu precies achter de Charlie Charlie Challenge zit, dat doet er dan ook niet echt meer toe. Het kan niet van God zijn, want God is per definitie licht – voor de volle honderd procent. Daar kan geen Charlie tegenop.

En daarom is er volgens mij ook geen reden tot angst of paniek. Daarmee geef je zo’n geest – of Charlie nu werkelijk bestaat of niet – veel meer krediet dan hij verdient. In plaats van bang en benauwd ‘foei’ te zeggen tegen de Charlie Charlie Challenge en al die tieners die zoiets nu eenmaal reuze spannend vinden, kun je beter je energie steken in spelletjes en uitdagingen zonder duistere randjes. Laat zien dat het licht de moeite waard is. Met of zonder hashtag, dat maakt dan niet eens zoveel uit.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *