Tuingelijkenissen

Er zijn van die hobby’s (lees: klussen) die elk jaar op een vast moment terugkomen. Tuinieren is daar een van. Dat is niet altijd even leuk, maar het is wel een behoorlijk christelijk karweitje. Sterker nog, het is één van de redenen waarom God mensen op aarde zette. Hij laat volgens Genesis 2 pas planten en struiken ontstaan wanneer er mensen zijn om ervoor te zorgen. Ook geeft God direct twee keer de opdracht aan Adam en Eva om er flink op los te tuinieren – eerst in de tuin van Eden, daarna op de hele aarde.

Jezus’ gelijkenissen

Het land bewerken – ook Jezus raakte er niet over uitgepraat. Verhalen over goede en slechte bomen, over de zaaier met het zaad dat niet altijd in even goede grond valt, over het onkruid tussen het graan, over het mosterdzaadje, over de les van de vijgenboom, over ontkiemend zaad en over de onvruchtbare vijgenboom.

Therapeutische metaforen

Een vrome bezigheid dus, dat tuinieren. Vaak wordt het ook gezien als een therapeutische bezigheid. Het is alleen jammer dat veel mensen blijven steken bij één en dezelfde metafoor: het onkruid wordt gezien als de troep in je leven (‘de zonde’) en het verwijderen van dat onkruid staat dan dus symbool voor het schoonvegen van je eigen leven. De distel is dan bijvoorbeeld je geroddel, de paardenbloem is je luiheid en de brandnetel is je drankprobleem. Geef het een naam en trek het eruit. Weg ermee. Bij het groenafval, deksel erop en klaar. Die zien we nooit meer terug.

Je zou de beeldspraak nog verder door kunnen trekken: iets over niet alleen de zichtbare bladeren verwijderen maar ook de wortels, iets over ogenschijnlijk onschuldige onkruidjes die ondergronds ware monsters blijken te zijn, of iets over onkruid dat lijkt op een gewenste plant waardoor je verleid wordt het te laten staan.

Lege aarde

Maar wat volgens mij veel belangrijker is, is wat je met je tuin doet nadat je alle troep eruit verwijderd hebt. Dat geldt zowel voor een echte tuin als voor de tuin van je hart. Geloven is niet alleen de zonde uit hun leven te verbannen. Ik denk dat je daarmee slechts een klein onderdeeltje te pakken hebt. Je kan wel al je onkruid verwijderen, maar wat dan overblijft is slechts een stuk lege aarde: het ideale bedje voor nieuwe onkruidzaden om te ontkiemen en zich te vermenigvuldigen. Dan blijf je bezig en je tuin komt totaal niet tot zijn recht.

Het verwijderen van onkruid is namelijk geen doel op zich. Aan een kaal stuk grond heb je helemaal niets. Je kunt nog zo goed zijn in niets zondigs doen, maar het gaat er juist om wat je wel doet (zie ook de rijke jongeling). Jezus vraagt niet van ons dat we kale tuintjes zijn met alleen maar gladde, donkere aarde waarin de harkstreepjes elke dag zichtbaar zijn. Dat we trots aan iedereen kunnen laten zien hoe goed we onze zaakjes op orde hebben. Jezus wil juist zien dat we in de modder gaan staan en onze handen vuil maken. Hij wil zien dat er wat gebeurt, dat er bloemen, planten en bomen komen. Jezus zit niet zozeer te wachten op mensen die niet liegen, niet doden en niet stelen. Hij zoekt mensen die zich wel inzetten voor waarheid en eerlijkheid, die wel genieten van het leven en wel het leven van anderen verdedigen, die wel dankbaar zijn voor wat hun gegeven is en wel hun rijkdom delen met anderen.

Hulp van de tuinman

Als je namelijk genoeg mooie, sterke planten in je tuin zet, dan heeft het onkruid geen schijn van kans. Geef bijvoorbeeld liefde een prominente plaats in je leven, en zo’n pesterig haatkruidje heeft gelijk een stuk minder te vertellen. Hetzelfde geldt voor fruitbomen als vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Ze laten zich niet altijd even makkelijk planten en lijken soms tussentijds te verdorren, maar we kunnen rekenen op de hulp van een expert.

Die expert heeft de wortel van al het onkruid allang verslagen. Hij werd zelfs aangezien voor een tuinman door één van de vrouwen die hem het trouwst volgde. Dat kan geen toeval zijn.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

1 thought on “Tuingelijkenissen”

  1. Wat een mooi verhaal Lianne! Ik ben net klaar met het regisseren van een bijbelse musical en heb alle (118!!!) deelnemers een vergeet-me-niet zaaisetje gegeven, als herinnering aan het meedoen maar ook als herinnering aan de verhalen… Over tuinieren gesproken 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *