Het begin van het einde

Veertigdagentijd – week 7, dag 1

46 En Jezus riep met luide stem: ‘Vader, in uw handen leg ik mijn geest.’ Toen hij dat gezegd had, blies hij de laatste adem uit.
(Lucas 23:46)

Vandaag begint de laatste week van de veertigdagentijd. Dat betekent dat het tijd is voor het zevende kruiswoord, maar tegelijk is het vandaag ook Palmzondag: de dag waarop wordt gevierd dat Jezus onder luid gejuich zijn entree maakte in Jeruzalem.

“JC, JC, would you die for me?”

Op het eerste gezicht heeft Jezus’ intocht in Jeruzalem niet zoveel te maken met zijn zevende kruiswoord, maar toch is er een belangrijke lijn te ontdekken. Hoewel Jesus Christ Superstar er natuurlijk een heel eigen interpretatie op na houdt van het evangelie en dus ook van het verhaal over de intocht in Jeruzalem, laat het bovenstaande fragment goed zien hoe dubbel de lijdensweek moet zijn geweest voor Jezus. Zijn glorieuze entree in Jeruzalem – op een ezel, dat dan weer wel – markeerde voor Jezus het begin van die week: het begin van het einde.

Nou ja, het einde… het einde van zijn leven op aarde. Jezus wist dat hij uiteindelijk zou gaan overwinnen maar hij wist ook dat hij eerst nog van alles zou moeten doorstaan. Dat zal hem vervuld hebben met een mengeling van blijdschap en angst. Aan de ene kant wilde hij lijden en sterven omdat dat hoorde bij het plan waarmee hij naar de aarde was gekomen, maar aan de andere kant was Jezus ook gewoon een mens. En mensen houden er nu eenmaal niet van om verraden te worden, om door vrienden in de steek gelaten te worden, om pijn te hebben, om uitgelachen te worden en al helemaal niet om aan een kruis dood te gaan.

Jezus bad vlak voor zijn arrestatie niet voor niets indringend: “Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbijgaan! Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt.” – en daarna nog tweemaal: “Vader, als het niet mogelijk is dat deze beker aan mij voorbijgaat zonder dat ik eruit drink, laat het dan gebeuren zoals u het wilt.” (Matteüs 26:36-46) Jezus was bang, maar hij onderwierp zich aan de wil van zijn Vader.

Eigenhandig en doelbewust

Er was dus nogal wat vertrouwen en overgave nodig voor dat wat Jezus ging ondernemen. Dat wist hij al op het moment dat hij op zijn ezeltje Jeruzalem binnenreed. Hoe uitgelaten iedereen om hem heen ook was, Jezus wist dat hij zijn laatste week in ging. Hij wist dat hij het zwaar zou gaan krijgen en dat hij uiteindelijk alles uit handen zou moeten geven aan zijn Vader.

En vlak voor zijn dood doet Jezus dat met zijn zevende kruiswoord. De regie had hij al uit handen gegeven, maar nu geeft hij ook zijn geest – zijn leven – uit handen. Dat is tragisch en krachtig tegelijkertijd. Het is triest om te zien hoe Jezus ter dood gebracht wordt door dezelfde mensen die hij uit alle macht probeert te redden, maar ondertussen laat Jezus ook zien dat hij de vrijheid heeft om zelf zijn leven weg te geven. Zijn leven wordt hem niet afgenomen, hij legt het eigenhandig en doelbewust af.

17 De Vader heeft mij lief omdat ik mijn leven geef, om het ook weer terug te nemen. 18 Niemand neemt mijn leven, ik geef het zelf. Ik ben vrij om het te geven en om het weer terug te nemen – dat is de opdracht die ik van mijn Vader heb gekregen.’
(Johannes 10:17-18)


Dit blog maakt deel uit van mijn veertigdagenproject over de zeven kruiswoorden.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *